Ey yüzünü ay ışığı çizmiş çocuk
Alnı başlanmamış bir derfter,bakışları bembeyaz bir gökyüzü olan
Birgün elin kalem tutunca yazacaksın yazını tozduman içinde
Karanlık kadınları,sevgisizlikten üşüyen anneleri
Kanserli bir serçenin yavaş yavaş tükenişini
ve daha kirletilmemiş sözcükler,düzgün olmayan kelimeler
Çocukların mahzunluğunu balkonlarda,
Acıdan damıtılan güneşleri
Bilirim ölümler hep sana kalır
Hep yorgun bakan anna kucaklarını
Esirgenmiş düşleri yazacaksın
Burada;güneşin hep uykulara doğduğu yerde
Bilirim, ölümler hep sana kalır
Hep yorgun bakan anne kucaklarını
Esirgenmiş düşleri yazacaksın
Başka kardeşlerini de unutma
Yuvası yağmalanmış olanları
Ellerinden katıksız ekmeği alınmışları
Sonra kurşun yemişleri
Birgün elin kalem tutunca, bunları yazacaksın değil mi?
Yaz ki alınlarında ihanet
Secdeleri altına,kıbleleri kadına dolara endeksli beyler;
Utanır be çocuk, bir gün utanır elbet
Ey yüzünü ay ışığı çizmiş çocuk
Gönül bağladım sana
Sen ki kör,sağır ve dilsiz olma hainlikler karşısında
Bunları yazacaksın değil mi?
Kalem tutunca...
Bünyamin Doğruer
