Hikâye olundu, İsa Aleyhisselâm bir dağdan geçerken orada bir su pınarının yanında bir âbid gördü. Âbid o sudan içmek ve onunla temizlik yapmak için pınarın başındaydı. O âbidin kuvvet bulması için kendisine kuvvetli bir sebze olan Hindibağ’ın yeşerdi­ği bir bostanı vardı.

Mesîh Aleyhisselâm ona selâm verdi. Âbid, Isa Aleyhisselâm’ın selâmını aldı. İsa Aleyhisselâm ona sordu:

-”Ne zamandan beri sen burada Allâhü Teâlâ hazretlerine ibâdet ediyorsun?” O:

-”Seksen yıldır, burada Allah’a ibâdet ediyorum. Bir hacetimi istiyorum, Allâhü Teâlâ hazretleri hâlâ duamı kabul edip ihtiyacı­mı gidermedi,” dedi. İsa Aleyhisselâm sordu:

-”O istek ve hacetin nedir?” Âbid:

-”Kalbime marifetinden ve muhabbetinden bir zerre yerleştirmesini istiyorum! Sen Allah’ın peygamberisin! Benim için dua edip bu ihtiyacımı iste!” dedi.

İsa Aleyhisselâm o pınardan abdest aldı. İki rek’at namaz kıldı. Onun ihtiyacını istedi.

Sonra İsa Aleyhisselâm yoluna devam etti. Seferinde kalaca­ğı kadar kaldı. Bu mekâna döndüğünde orayı boş buldu.

Pınarın suyu çekilmişti.

Bostan harap olmuştu.

İsa Aleyhisselâm, olup bitenleri görünce Allah’a dua etti:

-”Ya Rabbi! Onun için Senden marifet ve muhabbet istedim! Sen onun ruhunu kabzettin!” Allâhü Teâlâ hazretleri, Isa Aleyhisselâm’a vahyetti:

-”Ey Isa! Benim muhabbet ve marifetimin dünyanın harabı­na bağlı olduğunu, beni tanıyan ve sevenin ancak benimle huzur bulup başkasında karar kılamayacağını bitmedin mi? Eğer o ku­lumu görmek istiyorsan şu tepeye doğru yüksel!” dedi.

İsa Aleyhisselâm o tepeye çıktı. O âbidi gördü. Dilleri göğsü­ne doğru uzanmış, gözleri semaya takılmış, hayretler içerisinde oturur bir haldeydi.

Isâ Aleyhisselâm ona seslendi. Abid, îsa Aleyhisselâm’ı işit­miyordu. İsa Aleyhisselâm ona dokundu ve onu hareket ettirdi. O, İsa Aleyhisselâm’ı hissetmedi. Allâhü Teâlâ, İsa Aieyhisselâm’a vahyetti:

-”İzzetim ve Celâlim hakkı için sen onu kılıçla parça parça etsen de, o hiçbir şeyi hissetmez! Zîrâ ben onun kalbine marifet ve muhabbetimden zerreden daha az bir miktar yerleştirdim, o marifeti biraz daha arttıracak olsam, elbette gökle yer arasında uçardı ve aklını kaybederdi,”

İmam Ahmed’in oğlu Abdullah, babasına: “Maruf el-Kerhi’nin yanına hadis almak için mi gidiyorsun?” Diye sorunca, İmam Ahmed b. Hanbel:
- Hayır, hadis almak için gitmiyorum. Fakat işin başı olan Allah korkusu ve marifetullah ondadır. İstifade etmek için gidiyorum, cevabını verdi.

Cebrail A.S., Hz. Peygamber A.S. Efendimiz’e “ihsan nedir ey Allah’ın resulü?” diye sorar. Efendimiz de, “Allah’ı görüyormuş gibi kulluk yapmandır. Her ne kadar sen onu görmüyorsan da, o seni görüyor.” diye cevaplar. İşte bu halin adıdır marifetullah.

Malik b. Dinar: “İnsanların çoğu dünyada göçüp gitti, fakat ondan hiçbir koku tadamadı. Kendisine: “O nedir?” diye sorulunca, “Marifetullah/Yüce Allah’ı tanımaktır” dedi.

Peygamberimize (sav) “Hangi amel daha hayırlıdır?” diye sorulunca “Allah’ın isim ve sıfatlarını öğreten ilim her şeyden üstündür” şeklinde cevap vermişlerdir. Soruyu soran “Biz ilmi değil ameli sorduk” diyince peygamberimiz (sav) “İlim aynı zamanda ameldir” cevabını vermişlerdir.

Hazret-i Mevlana insan için muhabbetullah ve marifetullah ilminin ne kadar mühim olduğuna işaret ederek der ki:

" Sırf zahir alimi olanlar, sahalarına göre geometri, astronomi, hekimlik ve felsefenin inceliklerini bilirler.Bilirler ama bunlar hep göz açıp kapayıncaya kadar kadar gelip geçen şu fani dünyaya ait bilgilerdir.Bunlar, insana yedinci kat göğün üstünü, yani miraca erdirecek vuslat yolunu göstermezler. "

" Allah yolunu ve yolun varılacak menzillerinin bilgisini, nefislerine mahkum gafiller bilmezler! Allah yolunun bilgilerini ancak, gönül ehli olan arifler, akılları ile değil, gönülleri ile bilirler ! "

Buna göre kulu Allah'a götüren yegane yol, aşk ve marifetullah ehli olmaktan geçer.O yoldan Mevla'ya koşanlar, maksatlarına daha çabuk ulaşırlar. Zira Cenab-ı Hak:

" Allah'a koşun.. "( ez-zariyat, 50 ) buyurmuyor mu ?

Osman Nuri Topbaş

Marifetullahı tahsil hususunda çalışınız. Gayret ediniz. Zira marifetullah Allah ile bir olmaktır. O’nun takdiri, kudreti ve ilmi ile bir arada bulunmak demektir. Marifetullah, Allah’ın fiillerinde, hükümlerinde ve takdir-i ilahisinde külli bir yokluğa ermek demektir.

Abdülkadir Geylani (k.s)

"Ve insaniyetin en âlî mertebesi ve beşeriyetin en büyük makamı, îmân-ı billâh içindeki ma‘rifetullâhtır." Bediüzzaman hz.

Evet mârifetullah olduktan sonra dünya lezzetlerine iştiha olmadığı gibi cennete bile iştiyak kalmaz.”(Mesnevi-i Nuriye)

Bediüzzaman, “ On altıncı mektupta kedi bahsinde şöyle diyor: “Evet, hazin mırmırlarını dinlesen, “Ya rahim, ya rahim” çektiklerini anlarsın.” Canavar suretinde görünen bu hayvan dahi Allah’ı tanıyıp lisan-i haliyle O’nu zikir ediyorsa. Bir canavar aslan; Bir maymunun yavrusuna şefkat gösteriyorsa; kâinatın en kıymettar varlığı olan insan, Allah’ı tanımaz ve ona ibadet etmezse her halde bu nankörlüğü ile canavar bir hayvandan daha geri ve daha zalim olsa gerek.