Osman Sungur Yeken

Yapabilen düşünsün… Ahirete gitmişsiniz ama en önemli meselenizi unutmuşsunuz. Fani ve gereksiz şeylerle ömrünüzü bitirmişsiniz! Sonuç ne mi? Buz gibi bir pişmanlık…

Mahşer nasıl bir yer kafamızda canlandırması zor da olsa, mahşer bekleyişinde temsili bir konuşma hayal edince; öyle bir alemden, bu dünyaya bakınca o zaman daha iyi anlıyorum her sabah şöyle seslenen meleği: “Şu insanın işine şaşılır! Ölmek için dünyaya gelir; yıkılmak üzre binalar inşa ediyor!”

Düşünün mahşer meydanında iki adamın birbirlerine haykırdıkları EYVAH’lar dolu itirafları…

KEŞKE NAMAZ kılanlardan olsaydım!

EYVAH ne kötü bir akıbet beni bekliyor!

KEŞKE malımı Allah yolunda harcasaydım! Yazık!

KEŞKE harama tenezzül etmeseydim.. ne geçti elime? EYVAH!

Bir başkasının sesi işitiliyor

“KEŞKE gıybet etmeseydim!”

“KEŞKE Rabbime vakit ayırsaydım”

“KEŞKE lüzumsuz işlerle uğraşacağıma biraz ahiretime çalışsaydım”

İnsan olarak bir itiraf bu: Gerçekten çok BOŞ işlerle iştigal ediyoruz. Halbuki emanet-i kübrayı omzumuza almışız, Alemlerin Sahibine dost ve muhatap olma makamı bizi bekliyor.. Ruhumuzu dev bir ideal ile ebedi bir saadet bekliyor.. Biz ise dünyaya kök salma, dünyada kalıcı olmanın peşindeyiz.. Sahi biz ne yapıyoruz farkında mıyız?

Bediüzzaman bunu o kadar orijinal bir misalle ifade ediyor ki: “Kırılacak şişelere, elmas fiyatını verme!” diyor. “Ahirette seni kurtaracak bir eserin olmadığı takdirde fani dünyada bıraktığın eserlere de kıymet verme!”

Tarih : 18.11.2013 Kaynak : Risale Ajans