Savaşın en kanlı gunlerinden biriydi. Asker en iyi arkadasinin az ileride, kanlar icinde yere dustugunu gördü. İnsanin basini bir saniye siperden cikaramayacagi gibi bir ates altindaydilar.
>
> Asker tegmenine kostu hemen:
>
> - Komutanim, bir kosu arkadasimi alip geleyim mi?
>
> “Delirdin mi?” der gibi bakti tegmen.
>
> - Gitmege degmez oglum, arkadasin delik desik olmus. Buyuk olasilikla ölmustur bile. Kendi hayatini da tehlikeye atma sakin!
>
> Ama asker o kadar israr etti ki, tegmen izin vermek zorunda kaldi.
> - Peki, dene bakalim!
>
> Asker yogun ates altinda firladi siperden ve mucize eseri, arkadasinin yanina kadar gitti, yarali arkadasini sirtlandigi gibi tasidi. Birlikte siperin icine yuvarlandilar.
>
> Tegmen kosup yaraliya bir goz atti ve nefes nefese bir kenara yikilmis askere döndu:
>
> - Sana hayatini tehlikeye atmaya degmez, dememis miydim! Bu zaten ölmus.
> - Degdi Komutanim, degdi! dedi asker.
>
> - Nasil degdi, arkadasin zaten ölmus, görmuyor musun?
>
> - Yİne de degdi komutanim, cunku yanina vardigimda henuz yasiyordu.
> Ve onun son sözlerini duymak, dunyalara bedeldi benim icin.
> Ve, hickirarak, arkadasinin son sözlerini tekrarladi:
>
> “Gelecegini biliyordum!”
>
> SELAM VE DUA İLE

bu konu vardı sanki

varsa bul sil alla alla

“Gelecegini biliyordum!”

bu söz ü duymak her şeye değer değilmi

benim yanımada biri gelsin bea

bende biliyorum geleceğini (: