yastıkla başını buluşturduğu o her zifiri gecenin ilk iki saati kadarı, böğrünün orta yerinde evvel zamanda yaşadıklarının salgıladığı asitlerle açılan karadelikleri besledi durdu. ömrü boyunca o lanet acıdan kurtulmak istedi. içindeki boşluk ağrıyor, hiçlik kanıyordu. oldu olası da böyle edebiyat yapmaktan hoşlanmazdı. yine aklı çorabın ilk ilmeğinin nasıl nereden ne zaman kaçıp da sökülmeğe başladığı sorusuna kaydı. yumurcak bir çocukluk, idealist bir ilk-gençlik, bedbaht bir ileri-gençlik... o arada bir hendek, bu hendeği nasıl atladı?
yine saçmalamaya başladı. zaten herşey saçmaydı. o halde niye yazıyordu? fernando'nun dediği gibi, hissettiklerinin acısını azaltmak için başka çare olmadığından. onda da ne gönül vardı hani, yangın yeri gibi; lakin sönmüyor yıllardır. neyin pişmanlığının ateşiydi bu? hiçbir şey hatırlamadı. sadece gecenin bir vakti yatağında doğrulup bu düşündüklerini kağıda dökmeye fırsat verene şükrederek geri döndü, yattı zıbardı. şimdi sırada rüya vardı, iyi geceler....