Hıristiyanlık’taki vahiy anlayışı İslâmiyet’tekinden farklı olup
hıristiyanlar İnciller’in kutsal ruhun ilhamı altında kaleme alındığına inanırlar.

Onlara göre Îsâ ilâhî kelâmın bedenleşmiş halidir
ve ayrıca ona vahiy yoluyla bir kitap verilmemiştir;
vahyin müşahhas şekli olan Îsâ’nın söz ve fiilleri
daha sonra kitaplaştırılarak İnciller meydana getirilmiştir.

Yine hıristiyan telakkisine göre Yeni Ahid’de İncil,
yazılı bir metni değil
Mesîh ve havârilerin bildirdiği mesajı ve müjdeyi, şifahî tebliği ifade eder.

Hıristiyan inancına göre Hz. Îsâ İncil’i yazmamış, yazdırmamış,
sadece tebliğ etmiş ve havârilerinden de onu tebliğ etmelerini istemiştir.

Îsâ ve havâriler döneminde (m.s. 70’e kadar)
hıristiyanlar Yahudilik’ten miras aldıkları kutsal yazılar koleksiyonunu kullanmışlardır.

Ancak Hz. Îsâ’nın semaya çıkışından belli bir süre sonra
hıristiyan cemaatlerin çoğalmasına karşılık
onu görüp dinleyenlerin sayısı azalmaya,
ayrıca mesîhî krallık beklentisi zayıflamaya,
Helenistik ve Gnostik etkiler artmaya başlayınca
ona ait sözlerin yazıya aktarılması zaruret haline gelmiş,
böylece çeşitli İnciller kaleme alınmıştır.

Îsâ’nın semaya çıkışını izleyen kırk yıl boyunca
şifahî rivayet ve gelenekler oluşmuş,
bunlar vaaz vb. yollarla korunup aktarılmıştır.

Muhtemelen bunların bir kısmı bu dönemde yazıya geçirilmiş,
İncil yazarları da bu verilerden yola çıkarak İnciller’ini yazmışlardır.

Ancak bunları kaleme alırlarken kendilerine aktarılan rivayetlerle yetinmeyip
hitap ettikleri cemaatlerin sorunlarını da kendi bakış açılarına göre göz önünde bulundurmuşlardır.

Başlangıçta “Havârilerin Hâtıratı” diye anılan İnciller
sadece cemaat için değil
bireysel amaçlarla da kaleme alınmıştı ve çok sayıda İncil vardı.
Bunlardan sadece dördünün muteber sayılıp
diğerlerinin apokrif kabul edilerek reddedilişi
milâttan sonra IV. asırda gerçekleşmiştir.

O dönemin kilise yetkililerince göz önünde tutulan kriterlere göre
sadece Matta, Markos, Luka ve Yuhanna İncilleri muteber sayılmıştır.

Kilise bu dört İncil’in Matta, Markos, Luka ve Yuhanna tarafından yazıldığını
kabul etmektedir.

Bilim çevrelerinde bunların söz konusu İnciller’in gerçek yazarları olduğu
hususu tartışmalı olmakla birlikte bilgi kaynağının onlar olduğu kabul edilir.

İlk zamanlarda bütün hıristiyan cemaatler bugün muteber sayılan
ve ikinci hıristiyan neslin çalışması olan bu dört İncil’in hepsini kullanmıyorlardı.
Suriye’deki cemaatler Matta,
Yunanistan’dakiler Luka,
Roma’dakiler ise Markos İncili’ni kullanıyorlardı.

İnciller’in kendilerine nisbet edildiği yazarlara ait orijinal nüshaları yoktur. Bugün elde bulunan en eski tam nüshalar,
IV. yüzyıla ait Grekçe Onciale (büyük harfli) nüshalardır.

Mevcut Kitâb-ı Mukaddes’teki sıralamaya göre ilk İncil olan
ve Filistin’de yaşayan
Mûsevî dininden gelmiş hıristiyanlar için yazılan Matta İncili
sık sık Eski Ahid’e atıfta bulunarak
yahudi karakterini muhafaza etmekte,
Hz. Îsâ’nın şeriatı (Tevrat) değiştirmek için değil
geliştirmek için gönderildiğini vurgulamaktadır.

Luka İncili yahudi asıllı olmayan hıristiyanlar için yazılmıştır.

Bu yüzden müşrikleri cezbedecek hikâyeleri en göze çarpacak şekilde sergiler,
sadece yahudi kökenli hıristiyanları ilgilendirecek olayları ihmal eder.

Luka İncili’nde Hz. Meryem ve Îsâ’nın doğumu hakkında bilgiler vardır.
Diğer bölümler Matta ve Markos İncilleri’nin planlarına uygundur.

Kur’ân-ı Kerîm’de İncil kelimesi on iki yerde geçer.
Kur’an’da İncil daha çok Tevrat’la birlikte zikredilmekte,
Hz. Îsâ’nın Tevrat’ı tasdik ettiği,
kendisine kitabın, hikmetin, Tevrat’ın ve İncil’in öğretildiği bildirilmektedir
(Âl-i İmrân 3/48, 50).
Bu da Kur’an’da İncil kelimesiyle sadece bir müjde ve mesajın değil
aynı zamanda o müjde ve mesajı içeren kutsal kitabın da kastedildiğini gösterir.

Kur’an’da hıristiyanların İncil’i tahrif ettiklerine dair açık bir ifade bulunmamakla beraber onlar,
İncil’in gereklerini yerine getirmedikleri,
verilen öğüdün bir kısmını unuttukları
ve kitabın bir kısmını gizledikleri belirtilerek kınanmaktadır.
(bk. Mâide 5/14-15, 66).