Anne dışarıda alış-verişteydi. İki buçuk yaşındaki bebeğe babası gözkulak oluyordu.


Aslında bu pek de zor bir şey değildi. Yavrucak halının üzerinde çay seti oyuncağıyla oynarken baba da koltuğunda gazetesini okuyor, ara sıra da bebeğinin kendisine -çay seti oyuncağının minik plastik fincanlarıyla- ikram ettiği suları çay niyetine içerek oyuna iştirak ediyordu.


Derken anne eve geldi. Baba anneye sus işareti yapıp, bebeği izlemesini istedi. Bu çok şirin hareketini annenin de görmesini istiyordu.
Anne, bebeğin elinde çay fincanıyla salondan çıkıp, biraz sonra içi su dolu olarak babasına getirmesini ve babanın da onu çaymış gibi içmesini seyretti.
Sonra gayet sakin bir tavırla elindekilerle mutfağa geçerken eşine seslendi:



Uzanabildiği tek su kaynağının klozet olduğunu biliyorsun, değil mi?

Eyvahh eyvahh

şimdi bu baba iyilik yaptığını sanıyo ama

bre adam bilmiyomusn orda mikrop kaynıyo çocuk hep mikrop oldu ne vurdum duymaz adamsın bide övünerek karısına bişeyler ima ediyo