İnsanın kalbine ulaşabilmesi için bu dünya en ağır engel. Dünya ayrı, o dünyanın insanı ayrı engel. Kimse kimseye şifa olamıyor, kimse kimsenin göğsünü genişletemiyor. İnsan kendine öyle bir soğuyor ki kendi dışındakiler dahi buz kesiyor. Bunlar üzerine düşünürken uyudum. Sabaha karşı gördüğüm kabusun ardından mutfağın penceresini açtım, bir sigara yaktım ve İsmet Özel'in şu sözlerini hatırladım: "Geçen her gecenin leyle-i kadr, karşılaştığım her kişinin Hızır olmadığını anladığım zaman kırılıyorum. Böylece kırılan bir düş haline dönüştüğümü görüyorum. Evet, bizzat kendim bir düşkırıklığıyım, kırık bir rüyâyım ben."Y.gönüler

Beni anlatıyor bu yazı...