başımı gömsem yanar saçlarım
sayıyor parmaklarım bir bir geçen zamanı
kimse bu nar bülbülü yüzünden
bu soğuk dalda kalmasın
kış günü güneş görüp
kömür gibi yanmasın
aklımda sesten yay
geriyorum çocukca
birden oyuna giren gül tomurcuklarını
nereden duyuluyorsa gelişim
kapanıyorlar ayaklarıma
evdeki bütün eşya
birazdan evde yangın çıkacakmışcasına
o sözleri kaç kez yıkadım
suya batırdım
kirazda beklettim
camları açtım
etekleri silkeledim
ekmeğe selam verdim
balkona çıktım sabah ezanları dinledim
o hançer ses
her defasında.. duvarda çivi
duvarda yara
Ömer Erdem | Kireç