Kimse beni sevmiyor caddesinde geçti çocukluğum. ne zaman bir kız sevsem terkedilen apartmanının önünde oturdum. Allahı var ömrümün, gençliğim köşe başlarında geçmedi ama terkedilen apartmanı da mesken olmuştu aşklarıma. ama olsundu o kadar, ne de olsa bu son olsun mahallesinde büyüdüm.

şimdi bu şehri arkamda bırakırken hiç oturamayacağımı bildiğim bir sokaktan geçiyorum, gözleri yaşlı birkaç ipsiz sapsızın sessizce beklediği sokağın köşesinde mavi bir tabela görüyorum, ıslanmaktan rengi solmuş... gözü yaşlı serserilerden başka kimsenin olmadığı bu sokakta artık hiç üzülmeyeceğim yazıyor, ben gidiyorum.

Sevmeyi denemeyi bırakan insanların sokağıdır.
Bırakırsın sevmeyi, katlanmayı, sabretmeyi, beklemeyi öğrenirsin.
Ölümü beklemeyi...

Sonra bir yaz daha geçer, bir yaz daha ve herşey biraz daha net görünür, tekrar sokaklara çıkmak, özgürce nefes almak fikri doğar, umut verir kalbinin bir köşesinden, tutamazsın kendini. daha nereye saklanacaksındır ki, herkesten kaçmaktasındır zaten bir kalbin kalmıştır bak şimdi o da sıkıştırmaktadır seni.
dayanabilir misin, karşı koyabilir misin?

Ben yapamadım, hala üzülüyorum ama sevmeyi denemeye devam ederek...
zaten insan üzülmeyi de öğreniyor bir zaman sonra acılar tatlı geliyor biraz da olsa...