Bu güne deyin bir çok fikir ve düşünceye sempati duyan insanlar ile karşılaştım-görüştüm. Tabi birde sempatiden öte radikal destekçiler var. Radikalden kast ettiğim desteklediği görüşü sevenleri seven onun dışındakilerden nefret eden yada en azından acıyarak bakanlardır.

Maalesef bir çok kişi sadece kendi görüş ve düşüncesine yakın olanları seviyor, kendi görüşü hakkında en ufak bir eleştiri yada soruyu kabul edemiyor ve kendisine-görüşüne bir düşmanlıkmış gibi hissediyor.

Bu sebepten ötürü, bu gibi insanları halisane duygularla Allah rızası için eleştiri yöneltildiğinde bile kan beynine sıçrıyor, kendisinin de, eleştirenin de beşer (hata içerir) olduğunu unutuyor ve eleştireni düşman addediyor.

Eleştiren insandaki hataları sıralamaya başlıyor. Beni bu şeklide eleştiriyorsun fakat sende şöylesin, falanca için birşey demedin yada ona neden az dedin bana çok dedin gibi anlamsız bir savunmaya giriyor ve konuyu ketum bir tartışmaya dönüştürüyor.

Çocuksu bir küslük içerisine girenler ve madem öyle hadi bana eyvallah deyip çekip gidenler oluyor.

Peki ama neden, neden yani? Neden alt kimlikler yüceleştirilmiş durumda. Bu alt kimlikler, özellikle particilik neden biz Müslümanların safları arasına giren şeytana dönüştürülüyor.

Bizim asıl kimliğimiz İslam değil mi? Bu soruya her Müslüman EVET diyecektir. HAYIR diyenle zaten işim yok. Onlar bu konunun dışında.

Madem evet o halde neden senin partinde yada sevdiğin camia hakkında bir şey söyletmiyorsun. Sen ve sempati duyduğun taraf değil belki de ben hatalıyım. Neden beni ikna edebilecek şeyler yerine dışlıyorsun? Belki bir Müslüman kardeşim olarak yol göstericiliğine ihtiyacım var. Hayır belki de senin buna ihtiyacın var. Sen yada ben, hangimizin hatalı olduğu ne fark eder ki? Biz kardeş değil miyiz.

Kardeşler birbirlerinin aynası değil midir. Sana baktığımda gördüğüm hatalar belkide benim yansımamdır. Kim bilir belkide hata aynada dır. Konuyu dile getirince kırılma ne olur. Birlikte baktığımız-bakmamız gereken yöne bakarken ne diye arkamızı dönelim. Madem tarikat aynı tarikat. Madem menzil aynı menzil. Nedir bu kafalardaki tepe taklak düşünceler.

Bizim asıl kimliğimiz İslam olduğuna göre, yönü İslam'a dönük olan herkesi kardeş olarak kabullenebilmeli ve teferruat konusunda taviz verebilmeliyiz. Halbuki teferruatta taviz vermez ancak İslamda taviz arayışında olursak Allah affetsin bizi.

“Sizden biriniz, kendisi için arzu edip istediği şeyi, din kardeşi için de arzu edip istemedikçe, gerçek anlamda iman etmiş olmaz.” Buhari,İman,6

Güzel bir yazı olmuş Alpı.

Emeğine yüreğine sağlık.


Allah'a ve Resûlü'ne itaat edin ve çekişip birbirinize düşmeyin, çözülüp yılgınlaşırsınız, gücünüz gider. Sabredin. Şüphesiz Allah, sabredenlerle beraberdir. (Enfal Suresi, 46)

Forumda seni tanıdığımdan beri kardeşlik üzerinde durdun her daim.
Hep birleştirici.
Allah razı olsun.
..
Eyvallah alpi abi diye not düşeyim
Geceye yorum ekleyeceğim içerik ile ilgili.

Bu konu yüzyılların sorunu. Bir nebze bile olsun çözüme katkı sağlayabilsem çok mutlu olurum. Senin de, herkesin de katkısını en içten bekliyorum.

doğru tespitler. kadim sorun. kardeşliği engelleyen en derin sorun. bunu başarabilmek, zaten kardeş olmak demektir bir yerde. kalbi teşekkürler güzel insan. selam dua muhabbet ile.

Güzel bir konuya değinmişsiniz.Düzeleceğiz inşAllah zamanla,hor görü toplumu olmaktan,hoş görüye doğru,tıpkı eskiden olduğu gibi,unuttuğumuz bağları özümüzü hatırlayacağız inşAllah.

Hep beraber dostlar. Bir müslüman kardeşimiz le olan İslami bağımızı kıytırıktan şeyler koparmamalı. Kardeşliğimiz daimdir başka ne varsa hepsi teferruat.

Alpi abi ,
Iki kelime ile özetlersem kendimce
Varlık sancısı
Bu.

Hepimiz aynıyız farklı renklerde olsak da
Ayrı ama aynıyız.
Varlığımızı bir şekilde ortaya çıkartmak zorundayız,öyle hissediyoruz
Zira hiçliği kabul edemiyoruz
Ben de varım demek için çabalıyoruz,
Biri ilmiyle biri sanatı ile biri güzelliği biri parası pulu vs.

Ama temelde yatan en büyük sorunun varlık sancısı olduğuna kanaat ettim ben.

22 yaşındayım ve ne tecrüben var deseler öyle hayat tecrübem yok
Fakat kendime bakınca aynı hastalıktan müzdarip olduğumu görüyorum
Sıfatlarımı fiillerimi de yok edemedikçe de
Bundan kurtulmam mümkün değil.

Genel olmuş olduğun yazıya kendimce kendimden
örnek vererek cevap veriyorum çünkü
Elimde daha gerçekçi bir veri yok

Benim girip gördüğüm çevrelerde ;

Kimse kimseyi dinlemiyor
Düşünmüyor
Herkes kendince haklı
Bencil
Ego tavan durumunda
Herkes herşeyi yaşamış
Herkes hüzünlü
Herkes edebi
Çok şey biliyor ama amel yok
( biliyorlar gerçekten ama temel yok- bilgi içselleştirilmemiş hale dökülmemiş ve yanlış yorumlanmış)
Namaz kılmayan bir nesil ama dindar
Bütün kötü şeyler o insanın başına gelir
Sevgi yok saygı yok
Çıkar üzerine kurulan ilişkiler
Hak hukuk adalet ortadan kalkmış
Tavizler tavizleri doğurmuş
Herşey sıradanlaşmış
Ötekileştirme
Yaftalama
Etiketleme
Dışlama
Ben HAKLIYIM nidası
Bilinçsizlik en başta
Küçümseme hakir görme
Entelüktel sevdalar
Batı özenticilği
Hoş görülüğün cılkını çıkarma
Karakter bozuklukları
Yalanın normalleştirilmesi
Vs vsvs

Siyasi olaylara girmeden önce
Hepimiz farklı farklı ailelerden geldik aile içinde şekillendik büyüdük
Belli bir fikre sahibiz görüşümüz var
Ister din olsun ister olmasın
Radikal bir ortam ise zaten baştan işlenmiş olarak
Yetişiyorsun
Dinin mezhebin dünya görüşün altyapın karakterin
Yediğin yemek bile
Zaten oturmuş oluyor

Meselenin diğer kökü aile içi tutum davranış şekillenme.
Paylaşmayı bilirsen paylaşır
Adaletli bir aile içinde büyümüşsün
Adaleti bilirsin.
Horlanmışsan,kimseyi dinlememeyi öğrenmişsen
Sana değer verilmemişse ( değersiz hissetme ki bence çok önemli bu)
Tirp atmayı küsünce etrafında insanların toplanmasına alışmıssan
Bunu yaparsın.

Peygamberin kimdir sorusuna ?
Hz Muhammed
Annesinin adı amine
Babasının adı Abdullah
Süt annesi halime
571 de doğdu 632 de öldü de
Kalır ise bilgi,

Hayatı içselleştirilmemiş ve dahi hale dökmek için çabası yoksa

Ister siyasi olsun olmasın

Dejenere ola ola ne olması beklenir ki ?

Sorunun temeli olarak aklıma çokça maddeler geliyor daha.
Ama doğru ama yanlış bilemiyorum.

Çok da uzattım.

Tüm samimiyetimle şunu söyleyebilirim
Ben kendi çıktığım içsel yolcuğumda
Ne kendimi anlatabildim
Ne bir yere sığabildim.
Bir yere kadar kabul gördüm
Sonrasında çember dışında kaldım
Bir grup insanın da böyle olduğuna şahit oldum.

Şimdi kült ailesel çevre ile
Belli bir yere kadar kabul görmüş Müslüman camia içinde
Gidip geliyorum

Fakat şu da bir gerçek ki
Suyu akışına bırakmak gerek.

Varlıklarını ispat etmek adına
Allah adına ne zaman kendi çıkarları için
Senaryo yazmayı bırakırlarsa insanlar

O zaman bir şeyler değişmeye başlar.

Falan filan

Güzel konu ve yazılanlara kesinlikle katılıyorum. Üstüme alınarak kısaca bir şeyler yazmak istiyorum.

Ben hakikat kitabevini paylaştıktan sonra artık her mesajıma tepki gelmeye başlamıştı. Dolayısıyla bu durumda paylaşım yapmaktan soğumuştum. Sürekli kaynak göstermemi istiyordunuz. Kaynakta Dinimiz İslam sitesini görünce paylaşımlara şüpheyle bakıyordunuz. Bende ister istemez size karşılık verince nedense bu siteden biraz dışlandım. Sanki hep yanlış bilgiler veriyormuşum gibi muamele gördüm. Halbuki mesajlarımı açıp okusanız, ne kadar önemli bilgiler hepsi. Acaba ben ''Ramazan ayında 30 gün oruç tutmak her Müslümana farzdır'' desem, altına kaynak olarak Dinimiz İslam sitesi yazsam buna da şüpheyle mi bakacaksınız?

Bende herkese iyilik dua ediyorum, sizler için hep iyilik istedim. Farklı fikirlerde olabiliriz, saygı duyuyorum, ama hep iyiliğinizi istedim. Sadece benim dediğim doğru demiyorum. Aciz kullarız şurada. Bir saniye sonra ölmeyeceğimiz ne malum? Kısacası aslında hepimizin hatayı önce kendimizde aramaya ihtiyacı var. Daha hiçbirimiz bunu başaramadık. Hep karşımızdakini suçluyoruz. Ben de böyleyim, bu halimden kurtulmaya çalışıyorum.

Alketa sen biraz sosyal konuya değinmişsin ama ben inançsal yönündeyim. "yaradılanı severim yaradandan ötürü" havzasına gelmeden önce yani karşımdakini insan olduğu için den önce Müslüman olduğu için sevmek zorundayım.

Bu bir fikir yada felsefe değil. Bu Yaradanın bize emri. Tüm insanları sevmek yada seçmeden sevmek büyük bir erdem olabilir fakat İslam kardeşliği Müslüman olmayı gerektiren bir meseledir. Yani imani bir konudur.

Bu sebeple vazgeçilemezdir. Vazgeçmeyenler Müslüman olmaları dışında harika insanlar değildir. Bunu imani bir mesele olarak iktifa etmek yeterlidir. Bundan sonra herkes imanı ölçüsünde konuya değer verecektir. Sorun İslam kardeşliği denilen mefhumu görmezden gelmek ve yukarıda da dediğim gibi kıytırıktan şeyleri onun önüne geçirmektir.

Kendi cemaatinden olmayanı hakir görmeler, kendi cemaati ile ilgili bir meselede eleştiri-sorgulama yapanı düşman görmeler. Hatta bırakın cemaati partisini sevmeyenden küsmeler falan.

Gerçek-Üst kimliği İslam olan, diğer-alt kimliklerini -dil, parti, cemaat, takım, memleket- teferruat olarak görmesi gerekmekte. Eğer alt kimliğini üste alırsa ve yargılarını da buna göre oluşturursa burada asıl hatalı olan işte bu kardeşimiz olacaktır.

Başka bir konuda İslam'ın siyasi olup olmadığını konuşmuştuk. Evet İslam siyasidir çünkü içtimai hayata müdahale eder her içtimai olaya dair bir yorumu vardır.

Nasıl ki namazın şartları varsa içtimai hayatın da şartları vardır. Bizi yönlendiren üst kimliğimiz olmalıdır. Diğer kimlikler ikinci planda kalmalıdır.