Hiç hak etmediğin sofralara buyur edilmeye benzer yaşamak.Hiç beklemediğin bir tacı giyinmek gibidir hayatta olmak.Bunu bilmişken,sonsuz minnettar olman gerekmez mi?

Bunu bilmişken,iltifatlara boğulmuş bir adam gibi hep mahcup bir yüzle yürüyor olman gerekmez mi?Bunu fark etmişken minnetini ifade etmek için telaşla koşturman beklenmez mi?Yoksa,verilenlerin hakkın olduğunu düşünüp 'daha fazlası niye yok' diye sızlanan geçimsiz bir nankör olmaya mı adaysın!?

Yoksa,sana yapılan iltifatları az bulup'daha,daha,daha..'diye bağıran asık suratlı,bir türlü memnun edilemeyen,hiçbir şeyi beğenmeyen aç gözlü biri olmaya mı heveslisin!?



Senai Demirci