Bu, Kuzey Irakta savaşan ve sonunda evine dönecek olan Mehmet adında bir askerin hikayesidir.
Mehmet evine gitmeden önce, İstanbul' da bulunan anne babasına telefon açtı.
Sevgili anne ve babacıgım,
sonunda eve geliyorum ama birşey sormak istiyorum."

Bir arkadaşımı da beraber eve getirebilir miyim?
Tabii ki ' diye cevapladılar.
' Onunla tanışmaktan mutluluk duyarız' .
Ama bilmeniz gereken birşey var' diye Mehmet devam etti,'
"o savaşta ağır yaralandı.
Kara mayınına bastı ve kolu ile bacağını kaybetti.
Başka gidecek hiçbir yeri yok.
Onun bize gelmesini ve bizimle yaşamasını istiyorum' .
' ' Bunu duyduğuma çok üzüldüm oğlum,
belki kalacak başka bir yer bulması için ona yardımcı olabiliriz'
' O hayır , onun bizimle yaşamasını istiyorum der..' '
' Oğlum,' dedi babası,
' sen ne istediğinin farkında değilsin.
Böyle büyük bir sorunu olan birisi bizi çok rahatsız eder.
Bizim kendi hayatımız var ve böyle farklılığa izin veremeyiz.
Bence sen eve gelmeli ve bu çocuğu unutmalısın.
O kendi yaşamını devam ettirmenin bir yolunu bulacaktır.'
O andan sonra, Mehmet telefonu kapattı.
Anne ve babası ondan başka bir söz duymadılar...
Birkaç gün sonra, İstanbul polisinden bir telefon geldi.
Oğullarının bir binadan düşerek öldüğünü söylediler.
Polise göre intihardı. Anne ve baba telaşla uçağa binerek oğullarının teşhisini yapmak için atladığı ildeki devlet hastanesinde bulunan teşhis morguna
gittiler.
Mehmeti teşhis etmişlerdi. Ama gözleri faltaşı gibi açılarak... ,
Bilmedikleri birşeyi farkettiler.
Mehmetin bir bacağı ve bir kolu yoktu...
Bu hikayede ki anne ve baba bir çoğumuza benzer.
Etrafımızda iyi görünen ve neşeli insanları sevmek bize kolay gelir,
ama bize rahatsızlık veren özellikle bizim kadar sağlıklı olmayan,
bizim kadar güzel olmayan
ve bizim kadar zeki olmayan insanlardan uzak durmayı tercih ederiz.
Çok şükür ki bizi bu kategoride gören birisi yok.
Karşılıksız sevmeyi başaran birisi sonsuza kadar ailemizdendir
ne kadar çirkin ne kadar fakir ne kadar engelli olursak olalım.
Bu gün yatmadan önce ALLAH' a biraz daha dua ederek
insanları oldukları gibi kabul etmemizi sağlamasını isteyelim
ve ne kadar farklı olurlarsa olsunlar onlara karşı daha anlayışlı olabilmeyi isteyelim. Arkadaşlar çok nadir bulunan cevherlerdir.
Onlar sizi güldürür ve başarmanız için destekler. Bazen tek kelime bazen bir cümle paylaşırlar ama her zaman kalbinizi ona
açmanızı beklerler....!!!!
Şimdi 2 seçeneğiniz var.
1) Bu YAZIYI kimseye göndermeyin ve kalbinize hiç dokunmamış gibi davranın.
2) Ya da arkadaşlarınıza gösterebileceğiniz kadar ilgi gösterin... Bu YAZIYI arkadaş olduğunu düşündüğünüz kişilere gönderin. Eğer tepki gelirse
hayat boyu bir arkadaşınız olduğunu anlayacaksınız.