Hayat!
Bazen o kadar çok yakıyorsun ki canımı
Nefes almaya korkar oluyorum
Tam ona tutunmuşken, alıyorsun ya elimden
Yaşamaktan vazgeçiyorum.
Nefes alıcaksam onunla almak
Yaşlanıcaksam bu hayatı onunla sonlandırmak istiyorum..

Ve öyle mutlu oluyorum ki onu düşünürken
Tüm hayallerimi gerçek sanıyorum
Bu konuda kendimi değil,
Her defasında seni suçluyorum.
Çünkü öylesine gerçek,
Ve öylesine kalbimde hissediyorum ki seni
Hayal olduğunu algılayamıyorum o anda,
Seninle yaşıyorum her anımı kendi dünyamda.
Bulutlar uçuşuyor kafamda
Bembeyaz,rüya gibi..
Ta ki sen, senin hayalin gidene kadar..

Kayboluyor bembeyaz bulutlarım
Tükeniyor sensiz tüm umutlarım
Siyah, simsiyah oluveriyor hayatım
Ve bu hayal yine, yeniden yakıyor canımı
Hiç acımadan, bıkmadan, usanmadan..
Ama hayat değil bu yaaşadıklarımdan sorumlu olan,
Tek sorumlusu sensin
Bu hayattan vazgeçmeme sebep olan..

19.07.2011

Güzeldi...Kaleminize sağlık

Teşekkürler