Bundan yıllar önce çorak topraklarda üzerine masumiyetin sıcak gölgesi düşmüş nadide bir çiçek süzülerek gözlerini açmıştı.

Dünyaya yeni gelmiş minicik bir bebek safiyetinde kucaklarda dolaşmış, en nihayet annesinin müşfik kollarına verilmişti. Adı İMAM HATİP konulmuştu.

O günden bu güne aradan yıllar geçti. Zaman akrep ve yelkovanın çarkları arasında uzun voltalar atıp minicik bebeği büyüttü ve olgunlaştırdı.

Yakışmıştı ismi ona. İmandı o, önder, zamanın, mekanın, insanın, eşyanın, cemiyetin en önemlisi İslâm'ın sancağını taşıyordu o.

Toydu belki ama hiç kimsenin beklemediği kadar azim, gayret ve şuur âbidesiydi. Kolay mıydı? Rasûl'ün sancağını taşımak? Bir Mus'ab, bir Usame, bir Fatma olabilmek... Zor ama şerefli bir görevdi bu.

Hatipti o. İnsana, eşyaya, maddeye ve manaya hitap eden bir hatip. Küfre karşı amansız bir kasırga, hakka karşı sevecen bir anne şefkatinde, taşlanmış yüreklere, katılaşmış gönüllere, düşünmeyen zihinlere ateşin altında soğuk bir demirin yumuşak bir kar yığınına dönüşmesi gibi taşları İslâm'ın hamuruyla sıkıp kuma çeviren hünerli bir Hatip...

Yüzümüze soğuk ve anlamsız bakan her fırsatla soğukluğundan yakındığımız taşları da ağlatabilen, ağlatırken ağlayan bir Hatip.

İşte İmam Hatip buydu. Bir levhaya oturtulmuş İMAM HATİP LİSESİ fersahlarca uzakta, bir mana ve öz ifade ediyordu.

Gün doğumlarına vurgun, barış güvercinlerine hasret, limanda gözyaşlarıyla ufukta görünmeyen gemileri bekleyen, karanlık bir mazinin ardından imanla, cesaretle, ilim ve hikmetle koşarak gelen haykırarak gelen yepyeni bir neslin müjdecileri İMAM HATİPLER.

Kalplerde doyulmaz bir Allah aşkı, gönüllerde sıcak bir Rasûl muhabbetiyle ardına bakmadan yollara düşen bir gençlik... İmanından cesaret alan, insana, hayvana, hatta cansıza merhamet eden Yunus edasıyla aşka inanan bileylenmiş bir bilek, kalaylanmış bir yürek, göklerde yankılanan Lebbeyk'le gelen bir gençlik.

Kendine değil, Mevla'ya güvenen, batıla değil hakka dayanan, bir şimşek, bir fırtına çelikliğinde küfrün gizli amellerini kökünden duaya açmış sabır ve teslimiyetle zırhına bürünmüş yapmacık değil içten ve gönülden sıcacık billurdan gözyaşlarıyla Hakk'a sığınan bir gençlik.

İŞTE İMAM HATİP...

Mazide mi kaldı ne bu ifadeler inşaallah tekrar eski ruhuna kavuşur imam hatip..

tesekurler

ÖNEMLİ DEĞİL

SEN EY İMAM HATİPLİM!
Resullullahin müjdesine nail olup, küfrün dogu kalesini, istanbulu
fethederek İslama teslim eden, yeni bir cağ açan Fatihlerin, dünyayi
müslümanlardan baskasina dar gören Yavuzlarin, karalarin ve denizlerin Hakani
Kanunilerin neslisin!..


PAYLAŞIM İÇİN TEŞEKKÜRLER

Allaha binlerce defa hamdü senalr olsun bir kez dahi imam hatipe gittiğim için pişman etmedi beni. utana sıkıla değil göğsümü gere gere söylerim imam hatipli olduğumu .

Helal işte imam hatip ruhu burada

ruh ruhlar aleminde kaldı