İşte bu hayrı yapıyorum.
“Çamlıca’ya doğru yürüyüş yapıyorduk. Toprak bir yokuşun üzerinde yolu tıkayan bir kaya parçasını kazma ile kırarak yolu açan bir adama rastladık. Önce bunu bir amele zannettik. Arkadaşım tekerlek, siyah sakallı, tatlı, güleç yüzlü oldukça iri ve dinç cüssesiyle çalışan adamı selamladı. ‘Amele misin, yalnız mı çalışıyorsun?’ diye sordu. Kazmasına dayanarak bir gazali andıran derin, siyah gözleri ile bizi süzen kahraman Türkmenin heyecanlı gür sesini dinlerken kulaklarıma inanamıyordum: ‘Ben arabacıyım. Na şu karşı kulübede oturuyorum, amele değilim. Allah için bu yolu yapıyorum.’ Bizim şaşkınlığımıza bakıyordu. Biz sormadan o devam etti: ‘Babam Çanakkale’de şehit oldu, bir helva pişiremedim. Evladımı İstiklal harbinde kurban verdim, bir Mevlit okutamadım. Ruhlarına gönderecek bir şeyim yok. İşte bu hayrı yapıyorum.’(Nurettin Topçu, “Amerikan Mektupları, Dergâh yay. 5. Baskı, A. Ajans,2004,s.63-64)
Bunu ilk beğenen sen ol.