İrbâd b. Sâriye (ö. 75/694) şöyle anlatmıştır: “Peygamber Efendimiz bir gün sabah namazını kıldırdıktan sonra bize dönerek kalplerimizi titreten ve bizi ağlatan çok tesirli bir öğüt verdi. Bunun üzerine içimizden biri “Ey Allah’ın Resûlü! Bu öğüt, sanki ayrılmak üzere olan birinin öğüdüne benziyor, öyleyse bize bir tavsiyede bulun, dedi. O, “Sizi gecesi, gündüzü gibi aydınlık olan bir din üzere bıraktım, ondan ancak helak olanlar sapar. Size Allah’tan korkmanızı, başınıza Habeşli bir köle dahi yönetici olsa onu dinleyip itaat etmenizi emrediyorum. Çünkü benden sonra yaşayacak olanlar pek çok ihtilafa şahid olacaklardır. Bu durumda benim ve râşid mehdî halifelerimin sünnetine sımsıkı sarılın. Sonradan uydurulan bidatlardan da uzak durun, çünkü her bidat dalalettir” buyurdu.

Tahriç: Ahmed b. Hanbel, IV,126, 127;Dârimî, “Mukaddime”, 16; İbn Mâce, “Mukaddime”, 6; Ebû Dâvûd, “Sünne”, 5; Tirmizî, “İlim”, 16; İbrahim ;el-Harbî, Garîbü’l-hadîs, III, 1174; İbn Vaddâh, Kitâbün fîhi mâ câe fi’l-bid’a, s. 71; İbn Ebû Âsım, es-Sünne, I, 71; Mervezî, es-Sünne, s. 26-28; Tahâvî, Şerhu Müşkili’l-âsâr, III, 221; İbn Hıbbân, es-Sahîh, I, 166; Âcurrî, eş-Şerîa, s. 44; Hâkim en-Neysâbûrî, el- Müstedrek, I, 95-97;Temmâm b. Muhammed, el-Fevâid, I, 98; Lâlekâî, Şerhu usûli i'tikadi Ehli'ssünne, I, 74; Ebû Nuaym, el-Müsnedü’l-müstahrac, I, 35-37; Osman b. Saîd ed-Dânî, es-Sünenü’lvâride fi’l-fiten, II, 373-383; Beyhakî, es-Sünenü’l-kübrâ, X, 114; İbn Abdülber, Câmi’, II, 184; Hatîb el-Bağdâdî, el-Fakîh ve’l-mütefakkih, I, 176; Beğavî, Şerhu’s-sünne, I, 205; Mesâbîhu’s-sünne, I, 158; Kadı İyaz, eş-Şifâ, II, 15; Münzirî, et-Terğîb ve’t-terhîb, I, 40; Ebû Şâme el-Makdisî, el-Bâis alâ inkâri’l-bida’, s. 58; Nevevî, Riyâzü’s-sâlihîn, s. 59 ;Tebrizî, Mişkâtü’l-Mesâbîh, I, 58.

Tirmizî, hadisi rivayet ettikten sonra “hasen-sahih demiştir. Bezzâr (ö. 292/905), “Sâbit-sahih demiş, İbn Hıbbân, Sahîh’ine alarak onu sahih gördüğünü ifade etmiştir. Kitabın naşiri Şuayb Arnavud da hadisin sahih olduğunu belirtmiştir Nuaym, “Her ne kadar Buhârî ve Müslim bu hadisi eserlerine almamışlarsa da bu hadisin sahih olmadığı için almadıkları anlamına gelmez. Zira onlar şartlarına uyan pek çok hadisi de kitaplarında zikretmemişlerdir. Bu hadis Şamlı ravilerin sahih hadislerindendir Hadis hakkında İbn Abdülber, “Sabit-sahih” hükmünü vermiştir Abdullah b. Muhammed el-Herevî (ö. 481/1089)’ye göre bu hadis “Şamlıların en iyi ve en güzel hadislerindendir İbnü’l-Kattân hadisin tâbiî ravisi Abdurrahman b. Amr es-Sülemî’nin tanınmadığını söyleyerek onun rivayetlerinin zayıf olduğunu iddia etmişse de Irâkî kendisinden rivayet eden dört kişinin ismini vererek onun meçhul olmadığını, dolayısı ile hadislerinin sahih olduğunu söylemiştir Beğavî, hadisi hasen hadisler başlığında zikretmiştir. Ancak kitabın naşirleri Şuayb Arnavut ve Muhammed Züheyr Şaviş hadisin diğer tariklerini de göz önüne alarak sahih olduğunu belirtmişlerdir Hâkim en-Neysâbûrî hadisi rivayet ettikten sonra “Senedi sahih ve illeti yoktur” demiş, Zehebî de Telhîsu’l-Müstedrek adlı eserinde ona muvakat etmiştir Ebû Bekir İbnü’l-Arabî (ö. 543/1148), hadisin sahih olduğunu belirtmiş İbn Asâkir, “hasen ve mahfuzdur demiştir. Ziya el-Makdisî (ö. 643/1245) sahih olduğunu ifade etmiş İbn Teymiyye (ö. 728/1327), “Sünenlerde yer alan sahih rivayettir demiştir. Elbânî (ö. 1999/1420), hadisin çeşitli rivayetlerini vermiş ve onun sahih olduğunu söylemiştir.

Kaynak:Elbânî, Silsiletü ehâdîsi’s-sahîha, II, 648. Tirmizî, “İlim”, 16. İbn Abdülber, Câmi’, II, 184; Herevî, Zemmü’l-kelâm, III, 147. İbn Hıbbân, Sahih, I, 166. Ebû Nuaym, el-Müsnedü’l-müstahrac, I, 37. İbn Abdülber, Câmi’, II, 184. Herevî, Zemmü’l-kelâm, III, 122. İbn Hacer, Tehzîbü’t-Tehzîb, III, 380. Irâkî, Zeyl alâ Mîzân, s. 249. Beğavî, Mesâbîhu’s-sünne, I, 158. Beğavî, Mesâbîhu’s-sünne, I, 158. Zehebî, Siyer, XVIII, 190. İbn Asâkir, el-Erbeîne’l-büldâniyye, s. 121. Herevî, Zemmü’l-kelâm, III, 147; Ebû Şâme el-Makdisî, el-Bâis alâ inkâri’l-bida’, s. 60. İbn Teymiyye, Mecmûu fetâvâ, XXVIII, 493.