önceden misket oynardık. Kızdım, ama ben de oynardım. Şimdi çocuklar hala oynuyor mu, bilmiyorum. Uzun zaman oldu sokağa çıkmayalı. özledim o günleri.
Misket yazmıştım. Sıra sıra dizerdik. Elimize bir tane alırdık. Diğer misketleri vurmaya çalışırdık. Hangi misketi vurabilirsek o bizimdi. Kimisi bir vuruşta beş altı tane, ben vursam birkaç tane... Kızdım ya, ben yeteneksizdim. Narindi ellerim, sert vuramazdım. Atışlarım hep zayıftı.
Peki ya şimdi. Durum aynı. Ben değişmedim. Bana hoyratça vurmadılar belki. Peki ya başkası? Acımasızdılar, kimin kırılacağı, üzüleceği umurlarında mı? Kendi çıkarlarını düşünüyorlar, kendilerini üstün görüyorlar. Oyundaki misketler gibi. İsabet etti mi diğerlerini vurup geçiyordu. Ne kadar acımasızdı dimi?
Sevgi kavramını, kavrayamamış insan. İnsanlara hayvan gözüyle bakıyor, hayvana nasıl hoyratça davranılır ya, insana da aynı muameler. Oysa ikisi de canlı!
Rabbim sevmiş ki yaratmış, bizi yaratmayı istemiş ki yaratmış. Biz kıymetini bilememişiz. Rabbim bizleri sevdiği için yaratırken, biz neden sevgisisiz? çünkü, biz insanız! Nankörüz! Kıymet nedir bilmeyiz. Olayımız üstün olmak. Yoksa rezil rüsvayız! Başkaları bana özenmeli, benim gibi olmalı! Ne haddine, o kızın o kıyafeti giymesi? Ben de daha güzel duruyor! Ah seni bencil, seni nankör!
Dert dinlemez olmuşuz. 'Ne anlatıp duruyorsun, benim derdim başımı aşmış. Hadi git başkasına anlat bu safsataları!' Sen anlatmalısın dimi, çünkü sadece seninkisi dert! Ah seni bencil, seni nankör!
İnsanlar düşkün, insanlar aç! Bizim kendini beğenmiş de bulmuş güzelim evi, önünde çeşit çeşit yemekler... Beğenmiyor! Bu ev bana dar, bu yemekler güzel değil! Ulan şükretsene, dışardakileri düşünsene, bir el atsana! Ah seni bencil, seni nankör!
Üç nokta koyuyorum bu yazıya. Ne üç nokta on on beş! Ah azizim az kaldı. Sonsuz nokta lazım bu yazıya. İnsan ya, kim bilir daha neler neler!

Revan,
Şaşırtıcı,
içten gelen duygularını etkileyici bir dille anlattığın yazın insana bir tokat gibi "bencil ve nankörlüğünü" hatırlatıyor.
Tebrik ederim, daha çok yazmalısın.

Şaşırtıcı olan ne bilmiyorum. Ben bu yazıyı bitirdiğim zaman kendime 'Çok sert olmuş be' dedim. Evet üslubu biraz sert oldu.
Teşekkür ederim. Hep yazmak isterdim. Bugün oturdum, adam gibi bir şeyler yazayım, dedim. Bu çıktı ortaya birden.
Kuzenim 'Yakında kitap yazarsın' diye yazmıştı da gülmüştüm.
Yazar olmak o kadar kolay değilmiş, bugün anladım. Bunu yazıyı yazarken bile 'Olmuyor işte olmuyor' diye sinirlenmiştim.

Eline yuregine saglik guzel kiz sunu belirmeliyim ki ozellikle yazinin ilk girisi profosyonelce olmus.. Bir dei yazinin sana ait olmasina biraz sasirdim biraz da sasirmadim

Ah teşekkür ederim. Yazının neden bana ait olmasına şaşırdın?

Yasindan dolayi

Ah evet şu yaş meselesi.
Edebiyat hocam, aslında gençler yazsalar çok güzel şeyle yazar, çünkü onlar duygularını olduğu gibi çok güzel aktarabilir. Heyecanlılar, demişti.

Dogru demis.. Bence de insanin en cok yazdigi zamanlar, yazmak istedigi, içini dokmek kstedigi bi yontem.. Genelde derdini dilinden dokemeyenlerin tercihidir kalemden medet ummak.. Yazmak guzeldir, yazabilmek, icinden geceni kagitta gormek..

Çok güzel bir tespit. Derdini dile getiremeyenin, içini kağıtta görmek.
Galiba ben de bunu yapıyorum.

Basarilar diliyorum devamini gormeyi bekliyorum