İnsana kalan
Ne zaman yağmurlar terk etti iklimlerimizi.
Ne zaman sokaklarımızda duyulmaz oldu,
Islık çalan bir gölgenin ayak sesleri.
Kanıksadık ölümleri,
Kimsenin acısını önemsemedik.
Garipsedik bir çocuğun gülüşünü,
Sevgisini dolaysız söyleyeni.
Tedirgin rüzgârlar estirdik yüreğimizde,
Bencil özgürlükler istedik hayattan,
Yavan bir tat bırakırken hüzün,
İçimizdeki çocuk sustu, hep sustu.
Geride yüzü gitmeye dönük bir sevgi,
Dört başı mamur bir umutsuzluk kaldı bize.
Şimdi kalabalıkların içinde,
Anlaşılmayı bekleyen bir yalnızlığız.
Yalnızlığın Elleri, Şiir, Son Kitap(2. Baskı), Ağustos 2015, İstanbul
abbas karakuş
Her nefis ölümü tadacaktır. Sonunda bize döndürüleceksiniz. Ankebut-57
Bu dünya hayatı sadece bir eğlence ve oyundan ibarettir. Asıl hayat ahiret yurdundaki hayattır. Keşke bilseler! Ankebut-64
İnsana kalan
Konu Sahibi / Yazar
kalben
Kategori / Forum
Edebiyat Forumu
Yorumlar / Cevaplar
0
Okunma / Görüntüleme
490
İnsana kalan
Konuyu Okuyanlar: 1 Ziyaretçi