Üstümüze düşen, belki de hikayemizi olduğu gibi kabul etmek ve değişmek için sorumluluktan kaçmak yerine, değişebileceğimiz gerçeği ve umuduyla devam etmektir. İnsanları tanımak ve onlarla ilişki kurmak için kendimize ve karşımızdakine fırsat vermek, varoluşumuzu değiştirecektir. Kurduğumuz ilişkiler zamanla bizi besler hale gelecek, sadece sinir sistemimizi yeniden şekillendirmekle kalmayacak, aynı zamanda bizi güvensizlik ve endişe kıyılarından uzaklaştıracaktır. O zaman merhametli bir insan olma ve merhametli insanlar yetiştirme yolunda sorumluluk alırız.
St. Exupery’nin söylediği gibi, ‘Hiç kimse sorumluluk ve umutsuzluk hislerine aynı anda sahip olamaz!’ Sorumluluk varsa umut vardır. Merhamet varsa umut vardır. Umut hep vardır zira insanın kalbinde, büyük şairin söylediği gibi, ‘merhamet adlı bir çınar vardır’.
