![[Resim: 560232_498694986836039_1494564965_n.jpg]](http://sphotos-d.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-prn1/560232_498694986836039_1494564965_n.jpg)
İlahi Yardım
Allah'ın yardımı konusunda bir örnek vereyim Süleyman. Hani bellerine lastikten ip bağlayıp, yüksek yerlerden atlayanlar var. Bu spora joging mi (bungee jumping) deniliyordu?
"Onlardan bana ne, ne bileyim!" dercesine omuzlarını kaldırdı.
Herneyse. Bu sporu yapanların bellerine bağladıkları lastik ipin uzunluğu, atladıkları yükseklikten biraz kısa oluyor. Yani atladıkları zaman hızla yere düşerlerken, yere üç beş metre kala bu lastik ip onları tutuyor ve yukarı kaldırıyor. Belki televizyonlarda görmüşündür!. Yüz metre kadar yükseklikten atlayabilen bu insanlar, kendilerini boşluğa bıraktıkları zaman büyük bir heyacan duysalar da, bellerine bağlı olan ipe güvenerek pek korkmuyorlar. Çünkü bu lastik ip onları nasıl olsa tutacak, yere yapışmadan havaya kaldıracaktır.
Süleyman düşünceli gözükse de, herhangi bir tepki vermeden beni dinliyordu. Belki de bunları neden anlattığımı düşünüyordu.
Müslümanların ise bellerine bağladıkları değil, elleriyle ve gönülleriyle tuttukları bir ip, Allah'ın ipi vardır Süleyman. Bazı musibetlerle karşılaşıp, büyük bir hızla çaresizlik boşluğuna düşerlerken bu ipi ve ipin Sahibini düşünürler. Gözleriyle görmeseler de gönülleriyle inandıkları bu ipe ve bu ipin Sahibine güvenirler. Büyük bir hızla çaresizlik boşluğuna düşerlerken ve şeytanın vesveselerine açık olan nefslerinde yere çakılma korkuları dalgalanırken, onlar yere çakılmadan önce Allah'ın yardımının geleceğini umarak tevekküllerini bozmazlar. Çünkü Allah'ın ipini sımsıkı tutmanın gereği, bu umudu yitirmemek, bu tevekkülü bozmamaktır.
Söylediklerimin ne anlama geldiğini gayet iyi hisseden Süleyman'ın bakışları değişmiş, ıslak gözlerinde imani bir parıltı oluşmuştu. Anlaşılmanın verdiği şükür duygusuyla devam ettim.,
Süleyman, hiçbir kuşkun olmasın ki, Allah'ın ipini bırakmayan, umud ve tevekkülünü yitirmeyen mü'minlere bu İlahi yardım mutlaka ve mutlaka geliyor. Bazıları yere beş metre yaklaşınca, bazıları üç metre yaklaşınca geliyor. Benim anladığım kadarıyla, İlahi yardımı bekleyen mü'minlerin imani özellikleriyle, keyfiyetleriyle, kapasiteleriyle ilgili bir menzil bu. Daha açık bir ifadeyle, dağına göre kar veriyor Rabbimiz. Bazıları yere yirmi metre yaklaşınca bu yardım gelirken, bazıları yirmi santim yaklaşınca geliyor. İnsanlık tarihinin birer onur timsalleri olan peygamberlerde ise bu mesafenin sıfıra indiğini görüyoruz. Büyük imtihanlarla karşılaşan bu büyük insanlara, İlahi yardım adeta sıfır noktasında geliyor. Mesela bir Hz. İbrahim (a.s.) örneğini dikkate aldığımız zaman, bu yüce peygambere İlahi yardımın ateş bedene, bıçak tene değdiği zaman geldiğini görüyoruz. Fakat o İbrahim, büyük bir hızla sıfır noktasına gelse de umud ve tevekkülünü yitirmiyor, tuttuğu ipi kesinlikle ve kesinlikle bırakmıyor. Tabi ki bizlerin takat getireceği bir imtihan, bizlerin dayanabileceği bir mesafe değildir bu. Zaten bu nedenle bizler gibi zayıf mü'minleri, Rabbimiz fazlaca yere yaklaştırmıyor. Yere daha fazla, biraz daha fazla yaklaşırsak, yere çakılma korkusuyla umud ve tevekkülümüzü yitireceğimizi, ipi tutan ellerimizin gevşeyeceğini biliyor.
Mehmed Alagaş-CUMALİ kitabından...
![[Resim: sems-i-tebrizi-sozleri-ii.jpg]](http://4.bp.blogspot.com/-xGAoZcgkZ7A/UbuBlKhTrxI/AAAAAAAABSI/MhYEJHQBGl4/s1600/sems-i-tebrizi-sozleri-ii.jpg)
