Ne kadar kapalı bir toplumun içinde doğmuşuz halbuki

çepeçevre kuşatmış taş duvarlar içimizde açan çiçekleri

koparalım diyoruz bir tanesini

ya menfaatimize dokunuyor ya egomuza yada yeniliyor elalemin sözlerine

hiçbirşeyin bizim olmadığı ve yine herşeyin Allahın olduğu bir hayatta

nereden biliyoruz bizi durduranların yüreklerinde açan bir çiçeğin olduğunu?

Her yürekte açan,açabilecek bir tomurcuk ,bir filiz ,bir damlaya muhtaç bir kök,ışığa muhtaç bir yaprak,korunacak dallar bulabiliriz ,,kazanacaklarımız varken çoğu zaman kaybediyoruz ,kaybettiğimizi bilmiyor ve galiba da üzülmüyoruz ...teşekkürler