Yar…
Haram aylar var, vardı
Gecelerin kutsiyetine hürmet
Göstermek şarttı
Aylardan Ramazan olunca,
Ruh ve gönüller
Gözyaşlarına kanardı
Beşer ibadet etmek için kapı
Kapı gayrete koşar,
Rabbinin katında rıza arardı

Aklın
Ve kalbin efendisi
İradenin ihsan adresi,
Vicdanın suhulet sesi
Yüreğin inşirah perdesi,
Gözyaşlarının sevda muhayyilesi
Ne kadar endişe ederdi,
Ümmetini bu halini görendi,
Hassasiyet O’nun içindi

Hangi
Zaviyeden baksak
İster hazan, ister zemheri
Mey anında kalsak
Her hal ve hareketinde ki ibreti
Anlamaya çalışsak ve kavrasak
Hayatımızın felsefesi yapıp,
Azimle ümmeti olmaya
Layık olsak ve avunmasak

Filistin’den
Tut nereye kadar
Asırlardır sömürülen zavallı
Halklar, köle yapılanlar
Zulmün karşısında
Duramayacak kadar onuru
Ve omurgası kırılan varlıklar
İnsanlık adına ne kadar
Utanç içinde bulunduğumuzun
Söyle ne kadar farkındalar

Sabiler
Ezbere zorlanıyor
Canlı bir tahakkümün
İçinde düğümleniyor
Bu hale itiraz etmek kifayet etmiyor,
Kolaydan cennet umudu vehmediliyor
Mukallit olmak,
Örfü inanışla hayata bel bağlamak,
Ümmeti Muhammed’e çözüm getirmiyor

Rahmetli
Babam çok üzülürdü
Annem seyrettiğine dost mu?
Düşman mı diye sual eylerdi
Düşman deyince, “defi dürülsün” derdi
Ve her ikisi de ümit içinde beklerdi
Konu komşu geçim derdindeydi,
Bazen muhabbet olsun diye
Başka konulara girerlerdi

Mustafa Cilasun