Ey Allahın Resulü!
Ben bir kervam tanıyorum.
Bir zamanlar Medineye girmek istemişti..
Öncüsü derdi ki : Ey Medine, artık bana geçit verme.
Ey Allah’ın Resulü bunu söyleyen Zeynepti.
Ey Medine diyordu;
Senden ayrıldığımızda altı kardeşim vardı.
Şimdi ise kardeşsiz döndüm.
Ey Medine yeni bir mateme daha kucak aç!
Matemlilere kapını aç.
Ey Medine halkı! Haberiniz var mı?
Hüseyni katlettiler,katlettiler..
Bu söz üzerine Haşimoğulları dışarı fırladılar.
Kan ve gözyaşı deryasında gark oldular.
Abbasın annesi, yanık bir yürekle ismet hanedanına bir bir cevap verdi.
Sonra dedi ki; ey dostlar! Mazlum kızım Zeynep nerede?
Beli bükük bir kadın öne çıktı ve dedi ki :
Anne, kızın Zeynep benim.
Karalar giyinmiş yasemininim ben.
Ben Abbasın matemindeyim.
Ana yüreği, bu acı beni yaşlandırdı.
Ömür boyu dert ve kederle sirap oldum.
Zeynebin hayatı defalarca sona erdi.

Hüzün, matem...
Şu anda da devam eden tefrikalar...
Bu acı öyle bir acı ki, ümmet işin içinden çıkamadı..

Bir defasında da hani Peygamberin kabrinin kenarına gelmişti zeynep.
Feryad edip hazin bir sesle şunları söyledi:
Selam olsun sana, ey alemlere rahmet olarak gönderilen!
Ey Dedeciğim.. Ey Muhammed!
Öldü ölecek gibiyim!
Biliyor musun ben kimim?
Ben Zeyneb’im!
Ey Dedeciğim, senin için hediye getirdim.
Yolculuğa çıkan herkes hediye getirir ya.
Bende getirdim.
Kanlı gözyaşı,
solgun çehre,
karalara bürünen beden ve bembeyaz saçlar.
İşte bunları getirdim sana şam harabesinden.
Bir hediyem daha var.
Ansızın gördüler ki kanlı bir gömlek çıkardı.
Hüseyinin kanlı gömleğini..
Ey Allahın Resulü, Yusuf’un gelmedi ama kanlı gömleğini getirdim…

Hüseyinden sonra Zeynebin payına..
Kanlı gözyaşı,
solgun çehre,
karalara bürünen beden ve bembeyaz saçlar.. düşmüş anlaşılan..ne yazık, peygamberin ehli beytine reva görülen böylesine derin bir ZÜLÜM...Zalimlere utanma verilseydi eğer kıyamete kadar utanırlardı herhalde..

O zulmü yapan yezid ve yezid dostlarına lanetler olsun...