Hazret-i Ömer (r.a.) bir köle tarafından yaralandığında, Hazret-i Ka‘b (r.a.):
“Ey Ömer! Rabbi’nden ömrünün uzatılmasını istesen duân muhakkak kabul olunur” dedi.
Hazret-i Ömer ise:
“Allâh’ım, beni âciz ve ayıplanacak hallere düşmeden rûhumu nezd-i ilâhîne kabz eyle” diye duâ etti.
Hazret-i Ömer (r.a.) oğluna şöyle vasiyet etmişti:
“Bana pahalı kefen almayın, iktisatlı davranın. Eğer Allâhü Teâlâ katında amellerimin hayırlı karşılığı varsa, kefenimi ondan daha hayırlısıyla değiştirirler. Eğer öyle değil ise cesedimden en evvel ayrılacak olan odur.
Kabrimi de orta halli yapın. Eğer Allah katında bir hayrım varsa kabrim gözün görebildiği kadar genişletilecektir. Eğer hayrım yoksa öyle daraltılır ki kemiklerim birbirine geçer.
Cenazeme kadınlar gelmesin.
Bende olmayan vasıflarla beni tezkiye etmeyiniz, övmeyiniz. Muhakkak Allâhü Teâlâ beni en iyi bilendir.
Naaşımı taşırken acele ediniz. Eğer Allah katında benim için hayır hazırlandı ise beni hayırlı olana bir an evvel ulaştırmış olursunuz. Eğer öyle değil ise taşıdığınız fena bir yükü omuzlarınızdan atıp kurtulmuş olursunuz.”
Ensar’dan bir zât, Abdullah bin Ömer’e (r. anhümâ) şöyle dedi:
“Allâhü Teâlâ’dan bana Hazret-i Ömer’i rüyamda göstermesini niyâz ettim. On sene sonra gördüm, alnından terleri siliyordu.
“Ey Müminlerin emîri! Ne yaptın” dedim.
“İşte şimdi hesaptan çıktım. Eğer Rabbi’min rahmeti olmasaydı helâk olurdum” dedi.
Târîhu’l-Hulefâ, Suyûtî
