İnsan, insanı merak ediyor ister istemez. Bu kadar mı yani herkes? Göründüğü kadar mı? Söylediklerinden mi ibaret? Konuştuklarıyla mı tamam? Bu insanlığın daha fazlası yok mu kimsede? Sakladığı bir şeyler... Söyleyemediği... Nasıl söyleyeceğini bilemediği... Bir tarif getiremediği, bir ifadeye bürüyemediği... Ya da buna hiç yeltenmediği... Fazladan birkaç şey... Hayatın gizlice nefes aldığı, alabildiği küçük, ufacık ve hatta belli belirsiz bir parçası... Yok mu kimsenin içinde?
Her şeyin perde iner inmez unutulacağı bir oyun olması ancak bağışlatabilir bu yalanı. Birer maske olduğunu biliyorsak eğer hoş görebiliriz böyle bir insanlığı. Nasıl inanalım bu yaşadığımızın gerçekten hayat olduğuna? Nasıl bırakalım kendimizi hırsından köpüren bu kudurgan akıntıya?
Yaşamamak bir suç, bir kabahat, bir günah oysa! Her can ölümü tadacak, kuşku yok! Ama her can, adı üstünde, hayatı da yaşayacak. Kaç nefeslikse verilen zaman, içini hayatla dolduracak. Dünyaya bel bağlamak değil bu, göründüğünün aksine... Dünyayı ıskalamak! Ölmeden ölmek değil bu, yaşamadan ölmek! Yaşamayı bilmeden, bilemeden ölmek. Hayatın bütün mevsimlerinde elbise diye üstüne hep aynı sarhoşluğu giymek!.../Gökhan Özcan
Her nefis ölümü tadacaktır. Sonunda bize döndürüleceksiniz. Ankebut-57
Bu dünya hayatı sadece bir eğlence ve oyundan ibarettir. Asıl hayat ahiret yurdundaki hayattır. Keşke bilseler! Ankebut-64
Hayatın bütün mevsimlerinde
Hayatın bütün mevsimlerinde
Konuyu Okuyanlar: 1 Ziyaretçi