Dostluklar, çıkar kaygısı ile kurulmaz...
Başkalarını minnet altına sokmak için iyilik sever ve eli açık olunmaz...
Bu nedenle de dostluk, bir ödül almak kaygısı ile değil, bütün kazancı o sevgide olduğu için aranmalıdır...
...
Dostluğun güçsüzlükten, herkesin kendisinde olmayan bir başkasından elde etmek istediğinden doğduğunu söyleyenler, dostluğu ihtiyaç ve zorunluluktan doğmuş saymakla,ona çok aşağı ve hiç de soylu olmayan bir doğuş vermiş olurlar...
...
Bir insanın kendine güveni ne kadar tamsa, bir insan hiçbir şeye ihtiyaç duymayacak, her şeyin yalnızca kendisinde bulunduğuna inanacak erdem ve bilgeliğine sahipse, o denli dost edinir ve dostunun yakınlığını kazanır...
...
Dostların ahlâkı temiz olmalı.
Aralarında her konuda, düşünüşlerinde, isteklerinde, ayrımsız, tam bir anlaşma olmalı...
İnsana sevgi kazandıran erdemden ayrılmamalı...
İnsanların dostluğa elverişli olup olmadıklarına bir karar vermek için görünür belirtileri yoktur...
Onun için sağlam, değişmeyen, hep aynı kararda olan dostlar seçelim...
Bunun için de öncelikle dostluğa girişim gerekir... (...Cicero)

Hayatın dinginliğini en çok tehdit eder görünen dört düşünce vardır...
Bunlardan birincisi şudur:
Aşkın efendiliği iyidir...
Çünkü o; ona inanan kişinin ruhunu bayağı şeylerden uzak tutar...
...
Diğeri şudur:
Aşkın efendiliği iyi değildir...
Çünkü ona inanan kişi ne denli inanç beslerse; o denli ağır ve acılı anlar yaşamak zorunda kalır...
...
Diğeri şudur:
Öyle tatlıdır ki aşkın adını duymak...
İşleyişinin de yalnız tatlı şeylerde bulunuyor olması imkânsız...
...
Dördüncü düşünce şudur:
Aşkın, uğruna beni bunca kanattığı kadın, yüreği kolayca coşan öteki kadınlara benzemez...
(...Sigmund Freud)

Kapısından geçenlere Aşk’ın sırları ve değeri sorulan kapıda durmuştum...
Ve önümden çok zayıflamış, yüzü hüzünlü yaşlı bir adam iç çekerek geçti ve şöyle dedi:
“-Aşk bize ilk insanlardan beri bağışlanmış bir güçsüzlüktür...”
Yiğit bir genç karşılık verdi:
“-Aşk bugünümüzü geçmişe ve geleceğe bağlar...”
Ardından kederli yüzlü bir kadın hıçkırarak şöyle dedi:
“Aşk mağaralarda sürünen kara engereklerin ölümcül zehiridir... Zehir çiy gibi taze görünür, susuzlar aceleyle içer onu; ama bir kere zehirlenince hastalanır ve yavaş yavaş ölürler...”
Ardından çatık kaşlı, kara giysili, sakallı bir adam geldi:
“-Aşk gençlikte başlayıp biten kör cahilliktir...”
Sonra yolunu asasıyla bulan kör bir adam konuştu:
“-Aşk ruhlardan varlığın sırlarını gizleyen kör edici bir sistir... Yürek tepeler arasında sadece titreşen arzu hayaletlerini görür ve sessiz vadilerin çığlıklarının yankılarını duyar...”
Çalgısını çalan genç bir adam şarkı söyledi:
“-Aşk ruhun çekirdeğindeki yangından saçılan ve dünyayı aydınlatan bir ışıktır... Hayatı bir uyanışla diğeri arasındaki güzel bir düş olarak görmemizi sağlar...”
Ve paçavraya dönmüş ayaklarının üzerinde sürüklenen güçsüz düşmüş çok yaşlı bir adam titrek bir sesle şunları söyledi:
“-Aşk mezarın sessizliğinde bedenin dinlenmesi, sonsuzluğun derinliklerinde ruhun huzura ermesidir...”
Ve onun ardından gelen beş yaşındaki bir çocuk gülerek dedi ki:
“-Aşk annemle babamdır, onlardan başka kimse bilmez aşkı...”
Ve böylece Aşk’ı tarif eden herkes kendi umutlarını ve korkularını bıraktı önüme sır olarak...
O anda bir ses duydum:
“Hayatı iki yarıya ayrılmıştır; biri donar, biri yanar... Yanan yarı, Aşk’tır...” (...H.Cibran)

annesinin freudu guduu :D

Senin hangi şarkılar gider hoşuna hiç öğrenemedim.
Vazgeçtim ben seni gelecek anın kabaran dalgaları içinde tanımaya çabalamaktan.
Sen, sevgili, daima hasretle seyrettiğim bahçelersin sen.
Bir kır evinde açık bir pencere ve sen daha yeni atmışsın adımını dışarı, dalgın düşünceli karşılamak için beni.
Rastgele geçtiğim sokaklar, sen onlarda az önce yürümüş ve gözden kaybolmuşsun.
Ve bazen, bir dükkanda, aynalar hâlâ sersemlemiş olurlardı senin orada bulunmuş olmandan, irkilmiş geri verirlerdi benim çok ani hayalimi.
Kim bilir?.. Belki de aynı kuş yankılanıyordu içimizden ikimizin de ayrı ayrı, dün akşam.
(...Raine Maria Rilke)

Sen gidince bulutlarımı çaldılar, yağmur artık yağmıyor...
Hep güneş, yakan kavuran içimi kurutan güneş...
Kimse bu şehirden nefret ettiğimi, kimse yağmurları sevdiğimi, kimse sensizliğin iliklerimi kemirdiğini anlamıyor...
İstiyorum ki kafamı yasladığımda omzunun o muhteşem yuvarlağına kavuşsun alnımın köşesi...
Korkunç yerlerde gözlerimi kapat o dünyanın en güzel elleriyle...
Adının her harfi için ömrümden bir yıl alsalar...
Aldıkları o yıllara karşılık bana sarılıp beni tutacağın 5 kısacık dakika versinler...
Olmaz mı?... (...Jeanne D`arc)

Adının her harfi için ömrümden bir yıl alsalar...
Aldıkları o yıllara karşılık bana sarılıp beni tutacağın 5 kısacık dakika versinler...
Olmaz mı?...

şimdi...
gerçekten seven azla yetinmez bildiğim kadarıyla.

İçten ve dürüst takdirlerinizi esirgemeyin...
Bir köylü kadın, kocasına yemek olarak, bir parça samanı önüne koyuvermiş...
Adam, bağırarak, “Bu ne böyle saman mı yiyeceğiz, delirdin mi sen” deyince kadıncağızın cevabı şöyle olmuş:
“-Ne bileyim?... Yirmi senedir sana yemek yaparım, saman yemediğini gösteren tek bir kelime etmedin...” (...Dale Carnegie)

hangi hayata dair, yakında sona erecek hayatıma mı :D :D

sen bu bolumu ıyıcene bı oku baco,hıc degılse olurken mutlu gıdersın:D