Hani bir yanımız vardı çok eskilerde de, onunlayken hiç zorlanmazdı yüzümüz tebessüm etmekteydi; icar etmezdi aklını beyinsizlere. O yanımız susmazdı zalimin zulmüne, dokunmuyorsa kendine yılan “bin yaşa” demezdi kahkaha ile. Safvet bir suyu bulandırmazdı oyun olsun diye…

Bir yanımız vardı köprü altında, çocukların başını okşayan ve dertlerini dinleyen. Kalbe giden köprülere yerleştirirdi onları ve alırdı çirkef hayatın göbeğinden. Büyüsün, en önemlisi yetişsin “insan gibi insan” olsunlar diye gayret sarf ederdi. Bunları yaparken de kendi evinde ki çocuklarını görmezden gelmez mum gibi olmaktansa güneş gibi olmayı yeğlerdi. Eşini de ihmal etmezdi o yanımız; her daim kendisi ile muhabbet eder ve önemserdi fikirlerini. Kur’an’ın aile hukukunda önerdiği şurayı basitlemez ve kadın olmayı ataerkil bir fikir yapısı ile hor görmezdi. İsrailiyattan gelen hurafe söylemlerin, uydurma hadislerdeki yansımasına bakıp İslam’ın kadınları hor gördüğünü asla düşünmez ve bunu pratikte de bizatihi gösterirdi.

Bir yanımız vardı, çocukların gelişiminde anne olmanın önemini kavrar ve bu konuda acemiliğin götürülerini iyi bilirdi. Çocuklarını haram kutusu ile değil kalbinin penceresi ile hemhal ederdi. Çalışmak, makam-mevki sahibi olmak için feministçe söylemlere aldanarak evini ve saadetini iki kuruşa harcamazdı. O yanımız “cennet anaların ayakları altındadır” hadisi ile sevinir ama bir o kadar da anne olmanın kutsal mesleğini en iyi şekilde icra etmeye çalışırdı. Evinin temizliğini boş vermez “temizlik imandandır” hadisini esgeçmezdi. Bahaneler üretmek için yirmi dört saat mesai harcayacağına, programlı olur ve kitaplarla hoş sâda etmekten beri durmazdı. Eşine karşı Hatice olmayı bilir bundan hiç yüksünmezdi. Bambaşkaydı o yanımız Asr-ı Saadeti teneffüs ederdi…

Umutlarını hiç uğruna katletmezdi ve ideallerini hep yüksek tutardı o yanımız. Başıboşluk nedir bilmezdi, “boş zaman” kavramı henüz icat edilmemişti. Karınca misali gayret ederdi “çalışmak ibadettir” hadisini önemser, miskin durumu müslümana yakıştırmazdı. Çalışmak ibadet diye kulluğunu unutarak maişet derdi ile kendini kaybetmezdi. Küçümsemezdi o yanımız düşkün gördüklerini, vurmazdı bir tekme düşmüşse kardeşi. Sırtından hançerlemek neydi bilmezdi o yanımız, cehalet saymazdı bu bilmezliğini.

Bir yanımız vardı geçmişini hiç saymayan, ırkını üstünlük nişanesi ile ödüllendirirken gerisi bizim kölemiz demeyen. O yanımız, kanlı mızraklarla muzaffer olmadı hiçbir vakit… Bir yanımız vardı “müminler ancak kardeştir” diyen. Haksızlık yaptığında hem ırkı, görmezden gelmez ve mazlum kardeşi kendisine zulme uğradığını ve desteklemesi gerektiğini söylediğinde ırkçılık yapmakla suçlamaz ve ümmet olmaktan dem vurup kılıf bulmazdı. O yanımız zorla “ne mutlu türküm diyene” dedirten zihniyete karşın “Türklük bir ırk değil bir kültür ve medeniyet birikimidir, neden gocunuyorsunuz” demezdi kayıtsızca. Gözlerinin içine baka baka özgürlük havarisi kesilip “hani nerde” denildiğinde, âmâ olmakla suçlamazdı. O yanımız gerçekten ne güzel Müslüman’dı.

Kuyudaki Yusuf gibi, safi ve müşfikti o yanımız, hatıralarımda iz bırakacak kadar sabırlıydı üstelik mütevekkil… Kanı kanla yıkamaz ve adaleti salt bu dünyada görmezdi ama yine de mahşer-i kübrayı yatarak beklemezdi. "Zalim bir hükümdar karşısında hak ve adâleti açıkça söylemek, büyük bir cihattır." diyerek cihadından da geri durmazdı. Gerçekten mazlumluk bile bir anıt idi o yanımızla.

İnsanlığın insanüstü meziyetler olarak algılandığı asrımızda o yanımız unutuldu; ya artık müstehaktır kanlı ellerimizde ki nahoşluk. Ruhların katline fetva veren yapay vicdanlar icat edildi ya müstehaktır baba katili oğlun lakaytlığı. Arsız yaşamak modernlik diye lanse edildi ya normaldir, anadan üryan soyunan kızı ile iftihar etmesi bir babanın. Kardeş kardeşe doğrulttu ya tüfengini kalmadı artık güvenimiz. Cahilce hareket edip dinden imandan soyundu ya “diğeri”, nefsi müdafaa katliam oldu şimdi. Vel-hâsılı kelam unutulunca o yanımız bir türlü gülmedi yüzümüz.

O yanımız hep sitemli, hep mahzun. Bir kenarda oturmuş ağlıyor yetim yetim. Peygamber şefkati bekliyor saçları ve gözleri. Bir yanımız ağlamaklı bekliyor bizi uçurum kenarında, elleri acıyor tutunmaya çalıştıkça… Emeklesek de henüz; bekle ne olur, insani ve İslami yanımız! Bir gün atlı bir süvari olur yetişiriz belki sana…


ZEYNEP KARATAŞ