*Bir dalın üstünde boynu büküksün
Bırak gözyaşların toprağa düşsün
Toprak anasıdır yaşayanların
Dertlerini emer ağlayanların
Kanatların belki yıldız otağı
Senin de sırtında şu hayat dağı
Bilmiyorum ne var aynalarında
Ben köşk arıyorum rüyalarımda
Sanki yılanlarla belada başım
Bir anda köpüğüm bir anda taşım
İnsanlar içimde bitmeyen sancı
İnsanlar tuhaf mı tuhaf,yabancı
Ne o?Yoksa sen de avare misin?
Sokak sokak gezen divane misin?
Suskun durma öyle konuş ne olur
Belki alev söner hüzün kaybolur
Galiba dumanlı yeşil gözlerin
Yolunu mu kaybetmişsin göklerin?
Kirpiğin mi ıslak elin mi şaşkın?
Esiri mi oldun sen de bir aşkın?
Bak!Bizi bekliyor güneş ve çiçek
Davran!Yoksa kelimeler bitecek
İkimiz de yorgun,perişan,sessiz
Korkarım ki;kıyameti bekleriz