Gidişini öperek uyandırdım bu sabah ayrılığı.
Fırından yeni çıkan bekleyişler satın aldım.
Kırmızı mavi ekoseli yalnızlığımı serdim masaya.
Manzaraysa ayrılığa sıfır!
İşte herşey hazır...
acılarımla iki lafın belini kırdık.
Yokluğunda bir kuş sütü eksik...
Yalnızlığım ve ben...
Seni çok bekledik...



Cemal Süreya

eyvallah bılena...tam bı ayrılık sıırı...

Kısa olmalı ki uzun vadede hatırlanmasın.
Unutulması gereken çok şey yok.
Her şey kelimelerle başlamıştı,
Yine kelimelerle bitmeli.

O yüzden sadece,

H o ş ç a k a l..


~ SuphiErtanZeyrek

Varsın olsun sen beni zalim bil
Ben hala unutmadım
O yağmurda ıslandığımız sokağı
Ve ayrıldığımız kaldırımı
İşte o kaldırım çiğnedi benim hayatımı
Hiçbir yağmur ıslatamadı yüreğimi
Senin göz yaşların kadar
Sakladım kendimi,
Gücüm yoktu seni kucaklayacak
Ve bir ömür taşıyacak kadar
Kaldıramadım belki bu ağır sevdayı
Ağlıyordun ben giderken
Gözyaşlarında boğuluyordum,
Seviyor söyleyemiyordum
Hayallerini yıkıp gidiyordum,
Bir hayat yakıyordum biliyordum
Küllerin, küllerin ellerindeydi sanki yanıyordu
Arkama bakmadan gidiyordum
Mecburdum...
Seni terk ediyordum
Beni anlamadın
Giderken sen bir defa belki
Ben iki kere ağladım...
Hasret bir deli rüzgar gibi
Savrulup yakıyor bedenimi
Bırakıp gittiğim günden beri
Vurmuyor dağlıyor ciğerimi
Belki yaş görmedin sen gözlerimde
Bir mavzer patlıyordu yüreğimde
Kuş gibi çırpındı kalbin ellerimde
Ben iki kere ağladım
Hiçbir şey sızlatmadı yokluğun kadar
Yıllardır yüreğimde hatıran kadar
Yangınlar yakmadı gözlerin kadar
Ben iki kere ağladım...

fatıh kısaparmak

Şarkı sözümü o

ben ıkı kere agladım sarkıdır evet bu kısmı sıırdır

Hmm dinlemediğim için bilemedim özür şarkı sözü sandım.

kabul etmıyorum ozrunu

Peki

KİTABE-İ SENG-İ MEZAR
I

Hiçbir şeyden çekmedi dünyada
Nasırdan çektiği kadar
Hatta çirkin yaratıldığından bile
O kadar müteessir değildi;
Kundurası vurmadığı zamanlarda
Anmazdı ama Allah´ın adını,
Günahkar da sayılmazdı.
Yazık oldu Süleyman Efendiye

II

Mesele falan değildi öyle,
To be or not to be kendisi için;
Bir akşam uyudu;
Uyanmayıverdi.
Aldılar, götürdüler.
Yıkandı, namazı kılındı, gömüldü.
Duyarlarsa olduğunu alacaklılar
Haklarını helal ederler elbet.
Alacağına gelince...
Alacağı yoktu zaten rahmetlinin.

III

Tüfeğini depoya koydular,
Esvabını başkasına verdiler.
Artık ne torbasında ekmek kırıntısı,
Ne matarasında dudaklarının izi;
Öyle bir rüzgar ki,
Kendi gitti,
İsmi bile kalmadı yadigar.
Yalnız şu beyit kaldı,
Kahve ocağında, el yaz işiyle:
´Ölüm Allah´ın emri,
´Ayrılık olmasaydı.´

(Orhan Veli)