Fatih taraflarını bilen bilir Geçenlerde Çukurbostan'a gittik ailecek
Biz biraz oturalım yeğenlerde parkta eğlensin düşüncesiyle
Parkta bir ton çocuk karınca sürüsü gibiler mübarek
O kadar çocuğun arasında bir kahkaha sesi çınlıyor koca yerde "aman yarabbi ne oluyoruz" dedim kendi kendime
Sağa sola biraz bakınınca salıncakta hafif irice sarı saçlı birinin kahkaha atarak sallandığını fark ettim
İlk ethapta erkek mi kız mı pek kestiremesemde sonra bayan olduğunu anladım
Tüm gücüyle kendini sallarken ne kadar zevk aldığını anlatamam size
Şaşırmıştım açıkçası

Daha sonra oturmak için bank'a gittiğimde fark ettim , kız "zihinsel engelliydi"
Bir süre onun o mutlu anlarına o fark etmesede ortak oldum

O gün fark ettim ki , her uzvumuzun sağlamlığına rağmen hayatımızda hiç onun kadar yaşamaktan zevk almamışız
Hep farklı farklı eksiklerimizi odaklanıp tamlarımızı göremediğimizi fark ettim
Zihinsel engelliliğin mutluluğa "engel" olmadığını anladım
Kaldı ki hala her uzvumuz işlevde ve hala aklımız çalışıyor
Mutlu olmamak için sebeplerimizin olmadığını ve mutlu olmak için çok şeye sahip olduğumuzu gördüm

Hayattaki herşeyi o kadar çok sahiplenmişiz ki sanki hepsi bizim emrimize çalışmak zorunda gibi bakar olmuşuz
Herşey bizim kölemiz olmuş biz nefsimizin Şükretmeyi unutuvermişiz

Mutluluk yaratacak etkenlerimizi kenar köşelere saklayıp lazım olduğunda çıkarmayalım
Hayat uzun fakat bize yetmeyecek kadar kısa
Keşkeleri çoğaltmaya değmez

Haydiiiiiii ____ Silkeleninn

"İyikilere" kapı açma zamanı