GÜLDÜKLERİN SENİN OLSUN BANA ACILARINI ANLAT!
BÜLENT AKYÜREK
Bir kez yazmaya başladığınız andan itibaren acılı bir suç deposu olursunuz. Sizin ne yazdığınızın bir önemi yoktur o dakikadan sonra.
Acılarınızı yazmaya çıktığınız yazarlık yolunuz başkalarının acılarıyla kesilir.
Herkes sırrından, acısından, suçlarından arınmak için size anlatmak, mektup atmak ister.
Bir an gelir boğulacak gibi olursunuz.
Sonra sizinle okuyucu arasında acılar yarıştırılır.
Kimin acısı daha büyük yarışmasına dönüşür her şey…
Acılar büyüktür, küçüğüne rastlamadım hiç!
Biz küçüldükçe küçülebilecektir acılar da…
Kendimizi büyüttükçe büyüyor acılarımız.
Beklentiler çoğalıp karşılık bulamayınca hüzün çöküyor gözlerimize.
Herkesin bir ufuk çizip bizi yola saldığı bu dünyada ne çok işimiz var…
Ben şimdi bu yazıyı kime yazdım? Yazıp gönderiyorum uzayın boşluğuna, birisi tutacak okuyacak, beğenecek veya kızacak bana… Tanımadığım birine acı vereceğim belki de?
Bulaşıcı acılar vardı eskiden.
Artık acılarımız bulaşıcı değil. Acısını yenen, katlanan kalkıyor ayağa bir süre…. Ebediyen demiyorum çünkü bir acıyı katlanarak değil sabırla yenebilirsiniz sonsuza dek.
Sabır yok artık, katlanmaların da acemisiyiz.
Ölüp gideceğiz ufak dertlerden.
Bu kadar hüzünlü bir millet niçin yanık uzun havalar yazamıyor uzun zamandır ben de bunu anlamadım gitti?
Yoksa hüznümüz artistik mi?
Her nefis ölümü tadacaktır. Sonunda bize döndürüleceksiniz. Ankebut-57
Bu dünya hayatı sadece bir eğlence ve oyundan ibarettir. Asıl hayat ahiret yurdundaki hayattır. Keşke bilseler! Ankebut-64
GÜLDÜKLERİN SENİN OLSUN BANA ACILARINI ANLAT!
GÜLDÜKLERİN SENİN OLSUN BANA ACILARINI ANLAT!
Konuyu Okuyanlar: 1 Ziyaretçi