Ne zaman öleceğim; omuzlarda taşınırken kim görecek tabutumdaki resmimi; bir "hayal" gibi. Oysa şiir ateşinde yumuşatılmış; şarkı suyunda çelikleşmiş ve saçının telinde keskinleştirilmiş bir ömür bırakmıştım. Hayatımda çok az "gerçek misin ? Hayaldeki resimde misin?" deme ihtiyacı duydum; çünkü sen hayalimi resmetmiştin.Bir şiir neden evimiz kadar pencereli; şarkılar elbise kadar tende ve saçlarının teli gün ışığında beni çizer gibi; gerçek mi hayal mi diye soru işareti almadan böyle durur karşımda. Şimdi ben bu ressamı öldürmeden içimde; nasıl hayatta kalabilir ki hayalim; bu beni çeken ellerin gizinde. "Çek beni!" diyen yanım gerçek mi; hayal mi... Seni bana iten ressam kim ki?
e,iskenderoğlu