Gassal Hatice Hanımın sözleri…
-Doktor: Hatice hanım. En son hatırladığım gassal (ölü yıkayıcılığı) işine başlayacaktınız.
-Hatice Hanım: Yaa, sormayacaksınız diye içim içimi yiyordu. Evet işe başladım. Onlarca tabut geliyor, onlarca tabut geçiyor. İnanın şehir terminali gibi orası. Günde 30-40 ölü kaldırıyoruz. İnsanlar o günlerini hiç düşünmüyorlar.
-Doktor: Ne hissediyorsunuz işinizi yaparken?
-Hatice Hanım: İnsan ölü yıkama işine de hızla alışıyor. Ben de giderek duygusuzlaştım. İnsan zamanla bir memuriyet gibi, sıradan bir iş gibi görüyor. Yani ama ölü yıkıyorsun. Ölümün bütün soğukluğu olduğu gibi karşında! Kendini görüyorsun orada adeta. Bir gün o cansız yatan sen olacaksın. Daha dün o canlıydı, belki konuşuyordu. Bu dünyadaydı. Aman ya Rabbim, gelip gelip gidiyor herkes. Oradan bakınca hayatın bambaşka bir yüzünü görüyorsun. Hiç düşünmüyoruz o günlerimizi, hiç düşünmüyoruz.

Kalblerimiz okadar katılaşmış ki hiçbirşeyden ibret almaz olmuşuz Rabbim affetsin hepimizi

Gasılhanede ilk gördüğüm ve yakın temas kurduğum insandır annem.Aslında o kadarda soğuk değiller.Uyuyor gibiler, sana bir daha cevap veremeyecek olmasını o an idrak edemeyeceğin kadar uyuyor gibiler..Ama seni duyuyor olduklarının verdiği bir rahatlıkta var Allahın izniyle..hastalığının vücudunda meydana getirdiği tüm hasara rağmen beyazlar içinde kundağa sarılmış bebek gibi.

Rabbim mekanını cennet etsin. Evlatlarını doğru yoldan ayırmasın.

Ben de ilk arkadaşımı görmüştüm

Aynı gasilhaneye bir hafta sonra annem için tekrar gitmiştim.. yüzler farklı olsda manzara hep aynı