Ey sevgili duy!

Duy ki anla halimi

Amacım halimi ahvalimi anlatıp seni üzmek değil

Ama ne etsem de durmaz bu gam bu keder

Yanlış anlama isyan etmiyorum

Bilirsin Senden gelen her şey aşktır bana


Ama gönül anlamaz illa vuslat ister

Bu bedende firkat olmasın yeter



Kaç zaman oldu ayrı düşeli gözlerinden

Kaç zaman oldu ayrı düşeli ellerinden

Kaç zaman oldu ayrı düşeli ruhum ruhundan

Bak Ay ile güneş bir daha kavuştu

Bak Yakup Yusuf’una kavuştu

Âdem cennette Havva’yla buluştu

Ya bizim ki

Bizim vuslat yakın mı dersin sevgili

Yoksa kavuşmamız mahşere mi kaldı ey gül-ü yekta



Cemaline pervane gibi yandığım celalini içimde sakladığım

Nuruna sevdakarlığım
Ab-ı hayatı nurunda bulduğum


Seccademe döktüğüm gözyaşım

Yokluğunu başka yokluklarla kapatamadığım

Özlüyorum seni

Hem de çok özlüyorum

Ne olur anla halimi



Sen olmayınca bülbüller sen kokmayan güllere suskun

Sen olmayınca güller seni zikretmeyen bülbüllere dargın

Bense senli günlerin hayaline meftun



Söyle ey sevgili!

Kalbim her acıdığında

Seninde canın acıyor mu?

Hani demiştim sana sen varken gerek yok bu kalbe

Kalbimin yerine seni koymuştum seni ezelden ebede

Bir hicran yarası gibi her dem ayrılık acısı vurur bu kalbe



Söyle

Ne olur söyle

Seni üzüyorsa atmasın bu kalp bu bedende


Mehmet Adın