Bazı kimseler eksikliklerini bağırıp çağırmayla doldurmaya çalışırlar; oysa, öfkeyle köpürerek bağırıp çağırma yerine, en zor şartlarda dahi üslubunu ve efendiliğini muhafaza edip mülayemetle mukabelede bulunma mefkure insanının şiarıdır.

eyvallah Nazlıcan

Sesini yükseltme,Sözünü yükselt demiş Mevlana...

Zor, boğazımda düğümlenme olmadan çok zor. İşin içinde insan varsa zor yoksa da zor. Hele ki işin içinde dost varsa işte asıl o zaman zor.

Zorlardan sana sığınıyorum Rabbim. Ezme beni.

Boyle bir seyler oldugunda atisma filan bana kal geliyor hep. Aklima bir tane bir laf gelmez. Mevzu biter. 2 dakka sonra afilli cumleler gelir. Niye bunu diyemedim diye kendime kizarim. Tabi burda konu az bucuk baska ama sanki yazmak farzmis gibi hisse kapiliyorum bazen

2 dakika ara

Dibe vurmaya ramak kala, kalan sağlam bizimdir düsturundan tevessül edip,
cisminin en karmaşık nöronuna sesleniyorum ve diyorum ki ;
Eeey biçare abi !

E yorumlamam bu kadar :/

Çare var umutda, naçar değilim
de sanki doğru durakta değilim.