Elif…
Alnında tevhid yazgılı güzel. İncecik boyunda binbir gizem. Seni taltife hangi titrek hecelerimiz cürret eder? Sur’umuza üflenen ilk nefes! İster mana âlemlerinde isterse bu misafirhane-yi gurbette… Ha “Elest”e vurulan ilk darbe, ha “İkra” ya çekilen ilk harfte. Lümme-i Melekide bir yangın var ki: ! Elif hürmetine… Kalem sırra dokundu ve manşetlerde tek bir haber: Gönüller Fâş Oldu! Dünya hem-fi’llerini buldu. Sararmış yapraklara ilmeklenen ilk eliften bugüne dek nefeslerden çizgilere aktarılmış tüm elifler adedince… Elif aşkta mahvoldu. Aşk dile gelmişti. Kalem de yalandı artık kâğıda süzülen mürekkep de… Tek bir gerçek vardı: Elif! İhanetin masum yüzü! Elif
lere şın ve kaf ekleyenlerle lam ve he’yi hayrhah edenlere… Bir sülüs ıstırabını paylaşanların elif hançerini kalbine sapladığı yere… Körpe bir kalemin inleyerek can verdiği bu yere… Bir elife dört bin dört yüz kırk dört kuvvet salınan bir şahs-ı maneviye… Merhaba manevi bir musafaha ile gönüldeşler meclisine yeni elifler getirenlere...