Anaya sövmek insanlar arasında yaygınlaşmıştır. Hâlbuki manası düşünülse, kendine zina isnad etmiş olur. Kişinin kendine
zina isnad etmesi ne büyük kabahattir. Ve kendi anasına sövdürmeye sebep oluyor. Bu dahi çirkindir.
Müslüman olan kimse kâfirlere mahsus olan fiillerden kaçınmalıdır. Maskaralık edip başına kâfir şapkası giymek gibi. Ve kefere ile tutuşup âyinleri üzere horoz depmek gibi. Bunlar için iman ve nikâhın yenilenmesi icab eder. Bil ki, İslâm’ın gereği olarak, bütün hareket ve davranışlarında kefereye benzemekten korunmak ve muhalefet etmek lazımdır.
Bir kimse şeriatte varid olan mütevatir haberleri inkâr etse, manevi tevatür de olsa küfürdür. Bir hadis-i şerifi reddetse, bazı meşayıh “küfürdür” dediler. Müteahhirin âlimler “mütevatir yahut hafife alma ve hakir görme yoluyla olursa küfürdür” dediler.
Bir kimse Allah (Celle Celâluhu)’nun kelamını kendi kelamı bedelinde kullansa, mesela; insanların izdihamı olan yerde:
فَجَمَعْنَاهُمْ جَمْعًا ۩
“Böylece onların hepsini bir araya toplamışızdır” dese veyahut Yahya ismindeki bir şahsa:
يَا يَحْيٰى خُذِ الْكِتَابَ ۩
“Ey Yahya! Kitaba kuvvetle sarıl”
dese küfürdür. Bir kimse Kur’an’ı, mescidi, mektebi veya çocuklara dini eğitim veren (kimseyi) veya talebeyi veya şer’î vaizi, bunlar gibi şer’an tazim olunan bir şeyi hakir görüp ve hafife alsa küfürdür.
Bir kimse şarap içmeye, zina etmeye veyahut kat’î haram olan bir şeyi yemeye başladığında “Bismillah” dese küfürdür.
Haram yedikten sonra “Elhamdülillah” dese, ihtilaf olundu. Eğer bu yediği üzerine hamdettiyse küfürdür.
Bir kimse “Allah-u Teâlâ benim malımı noksan ediyor. Ben de onun hakkını noksan edip namazı kılmam” dese küfürdür.
Veyahut “şu ecri, yani; namazı, kim sona erdirmeye kadir olur?” veyahut “kılması da terki de birdir” dese küfürdür.
Bir fâsığa denilse ki “namazını kıl, tâ ki tadını bulasın” o da cevabında “sen kılma ki namazın terkinin tadını bulasın” dese küfürdür.
Abdestsiz, riya olarak namazı kılsa veya hafife aldığından namazı terk etse küfürdür.
“Namaz bir şey değildir, karın doyurmaz” diyerek “edâ olunmayıp kılınmadığı zaman da kokar ve yere batar bir şey değildir” dese küfürdür.
Bir kimse açıkça bir sebep olmayarak ulemaya buğzetse küfründen korkulur.
Şârih der ki “zahir olan küfürdür.” Zira uhrevi ve dünyevi bir sebep olmaksızın âlime buğzetmek, şeriate buğzetmek demektir. Onu inkâr edenin küfründe şüphe yoktur.
Bıyığını kesen bir fakihe “ne kötü, ne çirkin oldu” dese küfürdür.
Bir kimse yüksek bir yerde oturup ona mesele sorsalar, sonra alaylı bir şekilde yastığına vurup gülüşseler cümlesi tekfir edilir, şeriatı hafife aldıkları için.
Bir kimse çocuklara dini eğitim veren hocaya kendini benzetip, maskaralık üzere bir değnek alıp çocuklara vursa küfürdür.
Bir kimseye denilse ki “kalk ilim meclisine gidelim” o da “ulemanın emrettiği şeyle amel etmeye kim kadir olabilir” dese küfürdür.
“Bir kimse helal ve haram bilmem” dese veyahut ulemadan birisi ilimden bir şey söyler iken ya da sahih hadis rivayet eder iken onu reddetmek için “bu bir şey değildir, olmadı” dese veyahut “Bu sözler hangi işi düzeltir? Lazım olan dirhem ve para bulunmalı. Zira izzet ve hürmet şimdi paraya, ilme değil” dese tekfir edilir.
“Falan insan kıble veya Ka’be olsa ona teveccüh etmem” dese küfürdür.
Bir kimse “imanın sıfatını (inkâr niyetiyle) bilmem” dese küfürdür. Şemsu’l Eimmetu’l Hulvâni (Rahimehullah) buyurdu ki “Bu insan için din, namaz, oruç, taat, nikâh yoktur. Veledleri veled-i zinadır.”
Bunda şu da var ki, kalbiyle tasdik, dil ile ikrar ile bil icma’ mü’mindir. İman ile vasıflandıktan sonra imanın sıfatını bilmemek imandan çıkarmaz.
Bir kimsenin dinden döndüğü (bilinmeden) veyahut kesici bir alet ile haksız yere, bilerek bir insanı öldürdüğü (bilinmeden) veyahut evlendikten sonra zina ettiği malum olmadan “falan insanın katli helaldir veyahut mübahtır” dese haramı helal veya mübah kıldığı için tekfir olunur.
Bir kimse başka bir kimseye “üzerine ve İslâmına lanet olsun” dese küfürdür.
“Bu zaman zaman-ı küfürdür. İslâmiyet elde edilecek zaman değildir” dese küfürdür.
Dövücü bir insana “sen müslüman değil misin?” denildiğinde, bilerek “yok” dese küfürdür. Eğer hata ile dese küfür olmaz.
[Ömer Işıktekin, Dini Muhafaza Etmede Fıkhın Önemi - Muhibbu-l'Fıkh: s.41]
