Ali der ki:
"Sizinle öğüt almak arasında gururdan bir perde/engel vardır."

Çoğu zaman insan, kendi nefsine olan sevgisinden, kendi kusurlarını görememekte, kendisine ayna olan kimselerin nasihatlerine aldırmamaktadır.
İnsanın eleştiriye kapalı olması kemale ulaşmasına en büyük engeldir.

Eleştirilere bakış açımız İmam Zeynelabidinin şu güzel hatırlatması olabilir :

“Nasihat edenin (eleştirmen ve öğüt verenin) senin üzerindeki hakkı şudur: Ona karşı yu­mu­şak ve mütevazı olmalısın. Nasihatlerini anlaman için kalbini ona verip sözlerini iyice dinlemelisin ve daha sonra nasihatlerine bakıp üzerinde düşünmelisin. Nasihatleri hakka uygun olursa, buna karşı Allah'a şük­redip on­ları kabul etmeli ve hakkını tanımalısın. Nasihatlerini hakka uygun bulmadığında ise, onu suçlamamalısın ve bilmelisin ki, hayrını istemekte kusur etmemiş, ancak (görüşünde) hata etmiştir. Ama (geçmişini bildiğinden dolayı) suçlanmaya müstahak olursa, o zaman onun hiçbir sözüne itina göstermemelisin. Ve kuvvet ancak Allah'tan­dır.”

Hz.Ali der ki:
"İnsanların en cahili, insana çirkini güzel ve hayrını dileyeni düşman gösteren övgü yağdıran yaltakçının sözüyle aldanan kimse­dir."

Ahmed Rufai Hazretleri, bir gün talebelerine:
- İçinizde kim bende bir ayıp görüyorsa bildirsin, dedi.
Müritlerinden biri:
- Efendim, sizde büyük bir ayıp var, diye cevap verdi.
Ayıbını talebesine soracak kadar kendini aşmış bu mütavazi insan hiç kızmadı, talebesi böyle söylüyor diye üzülmedi, belki sadece ayıbından kurtulabilmek ümidiyle sordu:
- Söyle dedi, kardeşim, o ayıbım nedir?
Talebe gözleri dolu dolu:
- Bizim gibilerin size talebe olması, dedi.
Bu söz gönüllere çok tesir etmiş, sohbette bulunan herkes ağlamaya başlamıştı. Ahmed Rufai Hazretleri de ağlıyordu. Bir ara sadece;
- Ben sizin hizmetçinizim, ben hepinizden aşağıyım diyebildi.

"Eller iyi ben yaman
herkes buğday ben saman" sözü ile hayatın zor virajları aşılabilir belkide.. tşk ederiz..

herkes olamaz
teşekkürler Elez

Allah razı olsun, güzel hatırlatma.

Allah sizlerden de razı olsun.
İnsanın ve toplumların ıslahı ancak eleştirilere açık olmakla olabilir.İnsan çoğu zaman kendi yanlışlarını göremiyor.Buda genelde nefsin kendini sürekli temize çıkarmasıyla alakalıdır.Zira nefis kendinde kusur görmez.Bundan olacak ki Hz.Yusuf diyor ki : " Ben nefsimi temize çıkaramam. Çünkü gerçekten nefis, -Rabbimin kendisini esirgediği dışında- var gücüyle kötülüğü emredendir. Şüphesiz, benim Rabbim, bağışlayandır, esirgeyendir." (Yusuf-53)
Rabbim bizlere kendi kusur ve eksiklerimizi görecek bir şuur/tevazu ve bunu eksik ve kusurları giderecek azim versin.

denilir ki; "Eserlerinde eleştirmenlerden yüz çeviren şair, kontrol kulesi ile irtibatını kesen bir uçak gibidir."

Eleştiriye de bir yere kadar açık olunur