Ne gölgesinde ne köklerinde ne de renginde leke tutmayan geçmişten günümüze sabıkası olmayan bir güzellik ...
Şiir güzelliği hamuruna alan yaşam çizgisindeki huzur rotası...
Şiir ve GÜL aşkın kanatlarındaki en güzel renkler....
Edebiyatın baştacı olması için geçerli sebeplerden birkaçı bunlar olsa gerek...
SEVGİLER...
gül, yalnız edebiyatımızın değil, bir gönül medeniyetimizin sembolü olmaya lâyık değerdedir.Gül, sevgilidir; kısa ömürlü oluşu nedeniyle gelip geçici olan dünyevî aşkı sembolize eder. Vefasızdır; âşıkına cefa (diken) etmekten hoşlanan nazlı bir güzeldir. Goncalığı ayrı, açılmış hâli ayrı teşbih unsurudur. Tasavvufta gül ile bülbül birlikte kullanılır; bülbül âşık, gül ise sevgiliyi temsil eder.Halk şiirinde de sevgilinin sembolü olarak da, başka türlü benzetmelerle de gül çok kullanılır. Bir türküde; “Ben yarime gül demem,gülün ömrü az olur” diye geçerken, meşhur Karacaoğlan da Avrupa ülkelerini, “Gülleri var bizim güle benzemez” diye beğenmez. Kırmızı ve ak güllü birçok türkülerimiz vardır. Edebiyatımızda gül, en ince ve sevilen bir sembol olarak kullanıla gelmiştir.
