Yar…
Artık ne yazmak
Kar ediyor ve nede yanmak
Sessiz ağıtlarım
Halim için efkârlı bir durak
Ve sancılı merak
Çileler derleniyor zihnimde
Hüzünlü yumak,
Nakşeden hicranın sığınak
Bir ses ver,
Sükûtun çığlığına halini ser,
Edebin ahengiyle
Şad oluyor her yer

Ne bıçkın
Nazarlarla abadım,
Ve ne de baharda
Yüreğimi dağlayan nefesin
Şimdi hüznün busesiyle sinemde
Her ne kadar yalnızlığın
Bahtıyla mütemadiyen
Ağlasam da sen anma
Vaktim her an daralsa da,
Ruhum hicrana kanarak sürurun
Hasretinde harla

Ne çare olacak,
Ömrüm senin aşkınla solacak
Her nefes hasretin bağrında
Karanlığın hüznüyle şakıyacak
Kim anlayacak,
Yar kalbin sesini bilmem ki
Ne vakit duyup uyanacak
Yağmur her katresinde umutla
İçime akacak ve gözyaşlarım
Hiç durmayacak

Ey Rabbim
Sen bilirsin, sen
Kalbimin yegâne sahibisin
Zihnimin banisi,
Nefesin vadesine kefilsin,
Ellerimi açtım, halimin
Fakirliğini yüksünmeden
Anlattım, şimdi kapına yaslandım
Sine-i hicranımı, dil-i sancımı,
Ufuklarda yalnızlığımı
Sürura erdir, takat ver

Kıldığım namazda
İzzet-i ikramını göster
Kalbime ahenk,
Melalime şevki göster,
Gayri yol yok haz ver
Umutlarım hazanlaştı, solmuş
Yapraklar misali
Ruhumu çok ağlattı
Ne kadar sabrı terennüm
Etsem de felah
İçimi rahatlatmadı,
Kanaatim azaldı

Kırılan kalbim,
Umana boşalttığım dertlerim
Senin nezaretinde, şimdi yalnızlığım
Halimi kuşatan esaretimle
Sesim çıkmaz, ayaklarım
Umudun vecdiyle
Ruhumun sesine adımlamaz
Gözlerim her ne kadar
Yaşlarını bıraksa da, aşkın
O hakikatine ram olamaz

Var ettiğin vesileler
Hikmetiyle nefes eşiğinde
Göçüp giden
Zaman kimin derdinde,
Ahvalim hüznün refakatinde
Nefsim bu kadar lekeliyse,
Dilim neyi söylese
Bilirim fayda etmeyecek
Ruhumun hicran damlaları
Ömrün sayfalarında
Mütemadiyen silinmeyecek

Mahzunluğumu
Ne yar bilecek ve nede isyan
Masumluğum sadakatime
Kefalet edecek,
Vaktim dürülerek dinecek
Aşk manayı ikliminden
Acıyla nazar edecek,
Hali fakirliğim teslim görecek
Veda etmek, nidayı gizlemek,
Sineyi hapsederek
Edebe bürünmek kime düşecek

Mustafa Cilasun