Bir baba ile oğul oltalarını göl kenarına atıp otele döndüler. Bir saat sonra gittiklerinde oltaya dört beş balığın takıldığını gördüler.

Çocuk:

- Ben balıkların oltaya takılacaklarını biliyordum, dedi.

Babası sordu:

- Nereden biliyordun?

- Dua ettim de onun için, dedi çocuk.

Cevaptan babası hoşnuttu. Oltayı yeniden hazırladılar, ikisi de hallerinden memnun öğle yemeği yemek için otele döndüler. Yemekten sonra göle gittiler. Yine bir kaç balık yakalanmıştı.

Çocuk:

- Böyle olacağını biliyordum, dedi.

- Nereden biliyordun?

- Dua ettim de onun için.

Baba oğul oltayı tekrar göle attı ve otele gittiler. Yatmadan önce, göle gidip oltaya baktıklarında bu defa bir tek balığın bile oltaya takılmadığını gördüler.

Çocuk yine ama bu kez:

- Ben oltaya balık gelmeyeceğini biliyordum, dedi.

Babası gelecek cevabı tahmin eder gibi sordu:

- Nereden biliyordun?

- Dua etmedim de onun için, dedi çocuk.

- Niçin dua etmedin.

Cevap enfesti ve asıl merak edilen de oydu.

- Oltaya yem takmayı unuttuğun aklıma geldi de ondan…

Bir şeyin olmasını istiyorsak önce elimizden geleni yapmalı daha sonra dua etmeliyiz. Nasıl ki meyve yetiştirmek istiyorsak önce o meyvenin tohumunu toprağa ekmeliyiz…