***Dua... Dua... Dua...

***Dua ederken insan gevşek durmamalı, özenerek dua etmelidir.
Hani camilerin önünde dilencilik yapan insanlar vardır; onlar, bazen öyle içli laflar ederler, öyle gönülden isterler ki, insan mutlaka onlara bir şey verme zaruretini hisseder...

İşte bizler de kul olarak Rabb’imize öyle yalvarmalıyız ki, bu yalvarışlar Rabb’in rahmetini ihtizaza getirsin.
Bazı insanlar, yapmış oldukları bu içli yalvarışlarla kurtulmuşlardır.
Meselâ, birisi aşkla coşunca,
*** “Yâ Rabbi! Kendimi biliyorum. Ben bu amelimle Cennet’e zor girerim ama Sen lütfedersen olur. Beni Cehennem’e de koysan, Sana öyle tutkunum ki, ben oradakilere de hep Seni anlatırım!”
Bir başka Hak âşığı ise şöyle der:
***“Yâ Rabbi! Ben Sana baktım, bir de kendime baktım. Bana günahlar yakışmıyor ama Sana af öyle yakışıyor ki!”

Dua ile...

Allah razi olsun en guzelde dua etmeye gayret edelim

Allah razı olsun.
Ben duayı Rabbimle konuşma olarak algılıyorum ki bunun için ne bir yer ne bir zaman vardır.Zira yüce Allah her an kulunun yanındadır.

Allah cc. razı olsun sizden.
Bir hocadan duymuştum,
Siz hiç bir odaya kapanıp üç saatinizi sadece dua etmeye ayırıyormusunuz? diye.

Dua etmesini bile agir gören bir zamandayız.
Herşeye zaman ayırıyoruz da
Ellerimizi açmaktan aciz,
Kardesi ve komsusunun sıkıntısını gormezlikten gelen
Gaflet uykularında uyuyakalmışız.
Allah cc. Bizleri uyandırsın amin.

amin amin inşAllah..

şunun bile farkına varmalıyız.. gercekten yuregımızde dua etme istegi yoksa.. DEmek ki Rabbimin dua gibi buyuk bir lutfundan mahrum kalmışız.. Rabbımıze tekrar tekrar yönelip dua etmeyi istemeliyiz.. Rabbim aczıyetımızın farkındayız diyip dua ya Sevgi beslemeyi istemeliyiz..
ne kadar duadan uzaksak.. Rabbimizle muhabbetimizde o derece uzaktır.. Allah muhafaza... Rabbim yakınlıkla serfiraz kılsın inşAllah...

duaya olan sevgi ve iştiyakımız, bir aşığın maşuğunun sohpetine duyduğu iştiyak ve sevgisinden daha az olmamalı...

eyvallah...