Ünlü Alman şairi Schiller'in "Kefalet" adlı bir şiiri vardır. Eski Yunanistan'daki zalim bir kralı öldürmek üzere başkente gelen bir fedai, kralın muhafızları tarafından yakalanır. Suçunu itiraf eder ve idama mahkûm edilir. Bunun üzerine krala yalvararak köydeki kız kardeşini evlendirmek üzere cezasını üç gün geri bırakılmasını rica eder. Kral güler, "peki ya gelmezsen!" der.
Onun arkasında duran bir delikanlı ileri atılır, "o zaman" der, "onun yerine beni asarsın." Bu, fedainin en yakın dostudur. Kral bu işi eğlenceli bulur, nasıl olsa suçluyu da yakalatabileceğini ümit ederek onu salıverir.
Üçüncü günün akşamı olmuştur. Güneş batmak üzeredir. Halk büyük meydanda toplanmış, suçluya kefil olan gencin idam sehpasına çıkmasını seyretmeye hazırlanmaktadır.
Tam o sırada sellerin, taşan nehirlerin, haydutların arasından bir türlü güçlükleri ve tehlikeleri atlatarak gelen fedai, şehrin kapısında görünür ve yüksek sesle bağırır: "Durun, asmayın, ben geldim."
Evet, o gelmiştir. Bir an içinde kralın gözleri dolar, "sadakat ve dostluk boş şeyler değilmiş" der, onu affeder ve şiir kralın şu sözleri ile biter:
"Anladım ki sadakat ve vefa boş şeyler değilmiş
Lütfen beni de aranıza alın,
Sizin üçüncü dostunuz olayım."