Dostluk vardı, vefa vardı, söz vardı, öz vardı, sükun vardı, ruh vardı, huzur vardı, feyz vardı, zevk vardı. Neş'e vardı, edeb vardı, can vardı, canan vardı, hicran vardı, aşk vardı. Şimdi yolu sormayın. Bilen yok ki... Ezan artık inanana "Azîz Allah" dedirtmiyor, adamı ürkütüyor, "Lâ havle" dedirtiyor. Geceyle gündüz belli değil. Müzik, bağışlayın, piçleşmiş. Ne doğulu, ne batılı. Fakat şu muhakkak ki bizim değil, değil ve pek çok zırdeli... Biz bu ülkede artık garibiz. Bu, benliğimizi kaybetmekten meydana gelmiş. Benliğini kaybeden, varlığını bulamaz. Bir millet kendi varlığından çıkarsa, başka varlıkları görüp aşağılık duygusuna kapılır ve bugünkü haline gelir.
Abdülbaki Gölpınarlı, Tarihî İstanbul Konuşması'ndan
Her nefis ölümü tadacaktır. Sonunda bize döndürüleceksiniz. Ankebut-57
Bu dünya hayatı sadece bir eğlence ve oyundan ibarettir. Asıl hayat ahiret yurdundaki hayattır. Keşke bilseler! Ankebut-64
Dostluk vardı, vefa vardı
Dostluk vardı, vefa vardı
Konuyu Okuyanlar: 1 Ziyaretçi