çevremde hiç kimse kalmadı.eskiden yıllarca dostluk ettiğim insanlar beni görünce kaçacak yer arıyor.beni görünce nutukları tutuluyor.benden nefret ediyor beni küçümsüyorlar.sizlere yemin ederimki hiçbirinede bi yanlışım olmadı.etrafım bomboş kimseler kalmadı.telefonlarım bile çalmaz oldu.ama birbirleriyle hala sıkı fıkılar.
artık anlayamıyorum ben hortlakmıyım beni görünce kaçacak yer arıyorlar terliyorlar sıkılıyorlar.sırf dışlandığım için tedavi bile gördüm.ilaç kullandım.ama ne zaman görsem o insanları sinir krizleri geçiriyorum.hele karşılaşınca o sıkılmaları yokmu..resmen hareketleriyle belli ediyorlar bu nerden çıktı şimdi demelerini.namaz kılıyorum kuranı kerim okuyorum.ama artık aşırı kinlendim o insanlara.ölseler bile umrumda değil.bazen bu düşüncelerim beni imanımdan edermi diyede kuşku duyuyorum.ama benim kötülüğümü isteyenlerinde iyiliğini isteyemiyorum..
(bu benim düşüncem arkadaşlar ne der bilemem)