Dil sussa,
Yürek hıçkırığın busesiyle
Bahtın tınısını elemle yaşatsa
Dağlar umutla aşkın hüznünü
İklimlere yaşatıp sevdayı anlatsa
Sine mütemadiyen yansa,
Melal hülyasından hiç uyanmasa
Ruhum kalbimin
İnşirahına kapıyı ülfetiyle aralasa


Çektiğim ahlar
İdrakimde hakikati bıraksa
Ölüm bir korku yaşatmadan,
Kalbime dirilişin senfonisini sunsa
Halimdeki bizarlık
Bir nebze olsun azat olsa
Sürur sinemin sayfalarında hicranın
Katresinden esinle kurtulsa aşk yaşatsa


Ne muhabbetle
Nazar eğlediğim bir çiçeği koparttım
Ne hasretine ram olduğum gönlün
Senasında hıçkırıklarıma karşılık buldum
Ne anıların deryasında saklanan
Sancıları ıstırabın salıncağında uyuttum
Sabrın ilzamında, bahtımın verilmiş
Kararında kanaati gönlüme çaresiz sundum


İnsan bu ya ne durur
Ve ne de hukukunu hakkıyla bilir
Aklın selimliğinden feragat ederek
Nefsin arzularıyla nefeslenmeyi becerir
İradeye ne söylenir, hesabın
Ötelenmesine hayıflanarak nazar edilir
Gönül aşksız hazan gibidir,
Ne kadar çağlayan varsa ruh sessizliğinde azadedir


Gel ey umutlarımın
Muştu sunan muzafferiyeti
Kalbimin hicran ile müsavileştiği,
Hüznün halimde demlediği esinin lehçesi
Bir gün dile gel, gönül kapımdan
Aşkın iksiriyle ruhuma bir ilham ver
Ne kadar mahzunluğum varsa bir çırpıda,
Umudun solgunluğunu sineme ülfetle ser


Ey rabbim sahibimsin,
Niyetimin asliyesinden eminsin
Fakirliğimi hakkıyla bilirsin,
Nankörlüğümü kitabı celilinde dile getirensin
Eksiltmediğin rahmetin hakkını
Teslim edemediğimi nefsimden bilirsin
Kıt aklımla iradem için azimeti tavsiye eder,
Hikâyeleri nefeslenmemi öğütlersin


Her vakit
Gönlümün kapısı çaldıkça
Bir ince sızı ibretin saadetini ruhuma sunar
Ve hüznün çehresini halime bırakınca
Boynum bükülür, gözlerim süzülür,
Dilim sükûtun kadrine çekilir
Ne kadar derdim varsa,
Ummanın rahlesinde umut içinde
Nasibe meftun edilir


Mustafa Cilasun