Defter Baba o gün çok değişik bir hava içindeydi. Ne desem aksini söylüyordu. Beni kızdırmak ister gibiydi.
“Uy babam! diyordu, bu softalar ne anlar mey’den, ney’den?.”
Bu minval üzere bir müddet konuştuktan sonra, “Dur sana Defter Baba’yı anlatayım.” Diye başladı..

“Defter Baba’nın ismi bir zamanlar Orkinoz’du. Şimdi bizi böyle sakallı, mestlastikli görüyorsun amma o zamanlar, mahallenin en bıçkını bendim. Bıyık yağımın parıltısı elli metreden belli olurdu.. Sadece Konya’da olmaz ya biz de oturak âlemi yapardık. Bendeniz Orkinoz da oturak âlemlerinin padişahı idim.. “Yağlıkçının kızını” ancak ben getirirdim, zilleri ancak benim için takardı. Sesinde biraz alay; “Ne şeref(!) değil mi?”

Evet o zaman mekteplerde kazık kadar talebeler olurdu. Ben de onlardandım amma 3 senedir mektebi boşlamıştım. Ne var ki İsmet Hoca, hem mektepten hocamdı hem komşumuz.
Ne hikmetse O’nu uzaktan görünce toparlanır, terbiyeli maymuna dönerdik.
Tokatlı İsmet Hoca bir gün bana “Ulan Orkinoz” dedi. Amma ne tatlı söylerdi..
“ Oğlum yine papaz uçuruyormuşsunuz, bize haber vermek yok mu? Burada hocamız varmış demek yok mu? Hocalık hakkı bu kadar çabuk unutulur mu?” Demez mi..
Hem şaştım, hem apıştım.. İsmet Hoca’nın evliya olduğuna bile inananlar vardı.
Baktım O, sakalını tutmuş tatlı tatlı gülüyor;
“Ya evlâdım, biz de insanız, ilk âlemde beni de çağır.”
Aman Hoca Efendi, yok öyle şey, estağfirullah falan dedikse de O hiç tınmadı, çenemi okşadı;
“ Oğlum Orkinoz! Haberim var, bu akşam aşağı bağda imişsiniz. Yağlıkçının kızı da geliyormuş. Amma biliyorsun ben yaşlıyım.. Sen bana bir semaver kurduruver akşama sizdeyim.”

İsmet Hoca bunu söyledi gitti. Ben orada dral dedenin düdüğü gibi kalakaldım. Neylersin? Ne halt edersin? Çare yok..
Gerçekten o akşam bizim âlemimiz var, hem de aşağı bağda..
Bir düşünüyorum, bizim İsmet Hoca, cübbesi sarığıyla, sonra bizim Yağlıkçının kızı parmaklarında ziller, yahut ellerinde kaşıklar.. Sübhânallah!..Var bu işte bir iş amma bilemedik..

Neyse efendim, o akşam, ben her ihtimale karşı bir semaver kurdurdum arkadaşlara da vaziyeti anlattım, hiçbirisi bozuntuya vermedi amma sûretâ..
Bir de baktık “İsmet Hoca” cübbesini sallaya sallaya geldi. Semaverin başına çöktü.. Oyun meydanına sırtını döndü, bizi selamlayıp oturdu.”

Detter Baba nefes almak için durdu.. Benimse nefesim kesilmişti, çünkü İsmet Hoca benim dedemdi. Defter Baba devam etti;

“Efendim biraz sonra Yağlıkçının kızı geldi, bağlamacılar tıngırdattılar, O da zilleri taktı şıngırdattı, bizim kâseler döndü, saatler birbirini kovaladı, oynayan yoruldu..
-İsmet Hoca’nın sesini duyduk;
-Kızım işin bitti mi?.. O da şaşkın cevap verdi;
-Bitti Hoca Efendi..
-İyi öyleyse giyin gel!..
Hoş o zamanın çengileri, bugünün sokaktakilerinden daha açık değildi ya neyse..
İsmet hoca, döndü ter içindeki çengiye sordu;
-Kızım bak ter içinde kalmışsın, çok yoruldun değil mi?..
-Yoruldum Hoca Efendi..
-Kızım bu Efendiler sana bu zahmetin karşılığında kaç para verecekler?..
-İki mecidiye Hoca efendi..
-Peki kızım, Allah mı cömert bu efendiler mi?..
-O nasıl söz Hoca Efendi! Tabii ki Allah cömert..
-Peki kızım, Allah yolunda bu kadar terlesen, O sana iki mecidiye vermez mi?..”
Demesiyle bizim çengiye bir hal oldu, möhendis efendi..
İsmet Hoca’nın eline yapıştı..
Bana bir hal oldu, hepimize bir hal oldu...

Uzun müddet sustu Defter Baba...

Yaa möhendis Efendi, İşte o çengi “Yağlıkçının kızı” geçen gün sana kapıyı açan bizim Köroğlu...
O günden beri başı secdeden kalkmıyor..
Orkinoz da işte böyle Defter Baba oldu..
Bir oğlumuz Kore’de şehit gitti, Allah’a şükrettik..
Arada sırada yolumuzu İsmet Hoca’nın kabrine düşürürüz, dua ederiz..
Bilmiyorum evliyamıydı, değil miydi?..Bildiğim işte bunlardır...

ERGUN GÖZE Zafer Dergisi- Kasım 1993 Sayısından iktibas