Şimdi gençler, yeni yetmeler kimilerine göre 'Ben Nesli’, kimilerine göre 'Y Kuşağı’...
Okulda kopyala yapıştır yöntemiyle işi kotarmayı, internetin altını üstüne getirmeyi, cep telefonunda hızlı tuşlara basmayı, ayda 10 bin sms atmayı, özgüven patlamasıyla oraya buraya, en başta anne baba ve öğretmenlere ayar vermeyi, 'Ben oldum’ havalarında kimseleri beğenmemeyi...Aforizma ve güdük mizahla idare edecek bilgiyle yetinmeyi...Marka çılgınlığında sınır tanımamayı, AVM ışıklarından hayatı seyretmeyi, son moda teknolojileri gün be gün takip etmeyi, teknolojinin çizdiği sınırlar dahilinde kalıp bir milim dışarı adım atmamayı...
Hayat olarak görüyorlar...
Hayat diye yaşıyorlar...
***
Kimsecikler kızmasın...
28 Şubat’ın üstümüzden geçtiği dönemlerde moda olan ve kimselerin bu çerçevenin  dışında kendisini tutmayı beceremediği 'Kişisel Gelişim’ seminerleri, kitaplarıyla kurguladığımız hayatımızın bir çıktısı şimdi önümüze konulan...
***
Dindarların isim isim fişlendiği, dondurmacıların bile listelere alınmalara tenezzül edildiği yıllarda...
Herkesin 'Ben aslında zararsızım, ben başörtülü eleman da çalıştırmıyorum. irticacılarla işim olmaz, bakın kızım da başını açıp okula giriyor’ korkularına saklandığı dönemlerde...
Ev ev yaygınlaşan sohbetler korku imparatorluğunun gölgesinin evlerin üzerine bile düşeceği düşüncesiyle kesilmiş, hayrı tavsiye eden, şerden sakınmak için birbirinin elini tutanlar kendi kabuklarına çekilmişti...
Ve sonra...
Boşluk kaldırmayan hayat akışında...
Gelsin 'Kişisel Gelişim Kursları, Seminerleri’...
***
Çılgın bir oburlukla tükettiğimiz tercüme kişisel gelişim, psikoloji ve çocuk gelişimi kitaplarına bakarak, dayanarak ve ne yazık ki kadim bilgi, tecrübeleri cehalet çöplüğüne atarak yetiştirdiğimiz çocuklar işte bunlar...   
***
Büyük sözünün değerini bilen, büyük sözü kesmeyen bizler, sözümüzün kesilmesine ses çıkarmaz, çocuk sözünden çıkamaz olduk...Çocuklarımız bize efelendiğinde süt dökmüş kedilere dönüp, 'Aman evladım, peki evladımlı’ cümleler kurduk, hayat tarzımızı, günlük plan ve programlarımızı onların istek ve hayatlarına göre yaptık, onların her dediği emir, her isteği dağlar delinmesi gerekse de mecburiyetti, kendimiz giymesek de, boğazdan kessek de aldığımız marka ayakkabılarla 'Aman iyi oldu arkadaşlarının yanında mahcup olmayacak’ kalp ferahlıklarına sığındık, halden anlardık, halden anlamayan çocuklar yetiştirdik, haddimizi bildiren çocukların elinde oyuncak olduk...
***
Hızlı tuşa basıyordu onlar, teknolojinin dibine vuruyorlardı, aramıza çağlar mı girmişti ne...
İlk çağ insanları muamelesine tabi olurken bizler, bize her konuda efelenen çocuklarımızın poposuna iki şaplak atamadık...Misafir geldiğinde bir hoş geldiniz dedirtmeyi beceremedik...’Sen önemlisin’ balonuyla şişirdiğimiz egolarını indiremedik... Özgüvenli ve özgür ruhlu bireyler yetiştirme efsanesinden gözümüzü açıp 'Neredesin, nerede kaldın’ diye soramadık...’Ders çalıştın mı, hadi derse’ bile diyemedik... Öyle çok kulağımız bükülmüştü ki karne konusuna hiç giremedik...
Çünkü...
Tercüme psikoloji, çocuk gelişimi, kişisel gelişim kitaplarında bunlar zinhar yasaktı...
Baskıcı, faşizan, geri kafalı yaftası başımızın üstünde asılı dururken kimsecikler bunlara cesaret edemedi...
Demem o ki...
Kadim bilgi ve kültürün üstünü örten tercüme kitaplar ve bizim korkaklığımızın kolunda, gönüllü baştan çıkışlarımız tüm bu sonuçları hazırladı...
Ah annecim boşuna söylememiş diyorum şimdi...
'Senin bildiğin kadar benim unuttuğum var... 'lafını
Ve dahi...
'Sizin gittiğiniz yoldan biz dönüyoruz’ serzenişini...
Müslüman mahallesinde salyangoz satmanın bir başka yolunu keşfetmişlerdi...
Hepsi buydu...
Geç uyandık...Huuuu...

Halise Çiftçi

Hakkaten yaa..durum vahim ..Annesine babasına efelenen gençleri gördükçe, hatta evladının çığırtkanlığı yüzünden ağlayan bir çözüm bulamayan anneleri görünce gerçekten üzülüyorum..

Teşekkür ederiz..

Bizim nefs ıslahımız vardı; kişisel gelişim diye yerini, nefsi şişirmek aldı...

zaman ahir zaman Peygamber Efendimiz bu zamandanda haber vermişler işte imanı elde tutmak avuçta kor tutamaya benzediği zaman