Cenabı Mevla bizimle kalplerimiz üzerinden muhataptır. Yani şeklimiz, suretimiz üzerinden değil... Yani? bunun anlamı ne?
Rahmetine yürekten boyun eğmekle yüceliğine yaklaşırız. Oldum, erdim piştim, ne iyi ibadet eden bir dindarım tavrıyla sağdan ve secde etmeyi kibrimize yedirmeyerek de soldan yaklaşan şeytanın etkisine düşeriz. Yani şeytan, insanı sureten dindarlaştırarak da Allah’tan uzaklaştırabilecek derinlikte bir kurnazlığa sahiptir. Şeytan da zaten vaktiyle Allaha en yakın kul değil miydi ve o en yakınlığını içinde kötüye kullanarak en uzak kula dönüşmemiş miydi? Allah riya dolu dindarlıktan kalplerimizi korusun. Bu konuda yaşadığım bir uyarılmayı sizinle paylaşmak istedim:
Allah’a karşı içtenlikle hiç olmanın ihtişamlı lezzetini doya doya yaşadığım bir dönemde, bilgiler kalbime çağlayan gibi akıyor, satırlara dönüşüyordu. Bu iklimdeyken, günün birinde bir okuyucum bana, “Hocam sizi rüyamda gördüm, şöyle böyle muhteşem manevi hizmetler yapıyordunuz.” dedi.
O sözün verdiği sevinçle sarsıldım da, o anda sınandığımı unuttum. Böylece, maneviyatımın düzeyine gizli bir kibirle sevindiğim sırada açılan boşluktan, şeytan bilinçaltıma giriverdi. İçimde yavaşça beslenen bir büyüklük, önemli işler yaptığıma inanma hissi yeşermeye başladı. Birkaç gün içerisinde kalbim karardı ve adeta kalemim kırıldı. Hafta geçmeden başka bir dosttan bir uyarı geldi: “Hocam sizi rüyamda gördüm, sabah namazına kalkmaya zorlanıyordunuz.”
Utandım, ürperdim, başımdan soğuk terler döküldü, üzüldüm, hatamı şükür ki hemen keşfettim ve tekrar tövbeye tutundum. Hatırladım ki, ‘Allah konuşturmazsa konuşamam, yazdırmazsa yazamam. Ne iyilik yaptıysam, Allah’ın yaratmasıyla yaptım. Kötülüklerime ise kendi isteklerim üzerinden ulaştım. Secdeyi yeni keşfetmişçesine boyun eğdim ve Mevlana Rumi’den okuduğum aşağıdaki tevazu dersinin kalbime derinden işlemesini diledim:
‘Ne mutlu o kimseye ki nefsini aşağılatmıştır. Vay o kişiye ki serkeşlikte dağ gibi başını kaldırmıştır. Bu ululanma bil ki zehirli şaraptır ve o şarapla ancak aptal kişi sarhoş olur. Bir zavallı kimse zehirli şarabı içti mi bir zamancağız neşeden başını sallar ama sonra zehir canına tesir eder de can verip can almaya başlar.
Kılıç boynu olanın boynunu keser. Gölge ise yerlere döşenmiştir, o hiç yaralanmaz. Ululanmak fazla ateştir a azgın; kendini nasıl oluyor da ateşe atıyorsun? Yerle bir olan bak hele oklara hedef olur mu hiç? Bu benlik davası halkın merdivenidir ve halk sonunda bu merdivenden düşer. Bu yücelik davası Allah’a şirk koşmaktır.’ Öyleyse gelin, boynumuz gölgeler gibi yerlerde sürünsün, benliğimizi kulluk okyanusunda kaybedelim ki, şefkati engin bir benlik bulalım.” Muhammed Bozdağ

"Allah riya dolu dindarlıktan kalplerimizi korusun"" amin...

Bilgisine imrendiğim ancak riyakarlığı ile bu birikimi tuzla buz eden o kadar çok zat varki..Yüzdüğü kibir denizinin farkında dahi değil.Öyle derin bir uykuya dalmış..

Allah razı olsun. Kalp yüce Allahın tecelligahıdır. Allah ordan insanla iletişime geçer.Duyma, işitme, konuşma ve görme hep orada olur...

Güzel bir paylaşım olmuş, emeğinize sağlık.

Allah razı olsun, verilen mesaj çok faydalı.

Allah razı olsn cok guzeldı

emegine yüregine o güzel kalbine saglık abim...
Allah razı olsun